Analiza portfelowa

133
Formacje techniczne - analiza formacji wykresów

Analiza portfelowa to dobór optymalnych akcji do portfela inwestora giełdowego. Celem tego doboru jest zapewnienie możliwie dużego spodziewanego zysku przy jednocześnie możliwie małym ryzyku.

Dzięki zastosowaniu analizy portfelowej w ramach wykorzystywanej strategii inwestycyjnej możliwe jest wyeliminowanie znacznej części ryzyka towarzyszącego instrumentom finansowym. Analiza portfelowa pozwala na badanie zależności pomiędzy stopą zwrotu i ryzykiem portfela inwestycyjnego. Nie jest bowiem możliwe wypracowanie jednocześnie maksymalnej stopy zwrotu i minimalnego ryzyka. To, co można natomiast osiągnąć to maksymalizacja stopy zwrotu przy określonym poziomie ryzyka lub minimalizacja ryzyka przy danym poziomie stopy zwrotu.

Główne założenia analizy portfelowej

Ryzyko związane z posiadaniem akcji możemy podzielić na specyficzne i ryzyko systematyczne. Ryzyko specyficzne, nazywane również dywersyfikowalnym, jest związane z charakterystyką danej spółki i oddziałuje tylko na nią. Ryzyko systematyczne, nazywane niedywersyfikowalnym, wpływa natomiast na wszystkie spółki jednocześnie i nie jest możliwa jego eliminacja.

Łączenie akcji w portfel powoduje, że ryzyka specyficzne poszczególnych akcji znoszą się wzajemnie, pozostawiając inwestorowi jedynie ryzyko systematyczne. Zgodnie z teorią ekonomii inwestor nie może być wynagradzany za ponoszenie ryzyka, którego może się pozbyć poprzez dywersyfikację, nie ma więc przesłanek do trzymania tylko jednego waloru. Inwestor powinien tworzyć portfel akcji zawierający minimum kilka walorów (przyjmuje się, że portfel ok. 10 walorów wystarczająco zmniejsza wpływ ryzyka specyficznego) lub nabyć jednostki funduszy inwestycyjnych, których zarządzający sami dobiorą ilość spółek i ich wagi w zarządzanym portfelu.

Do rozwoju analizy portfelowej duży wkład wniosła praca amerykańskiego noblisty H. Markowitza z 1952r. W analizie tej rozważane są dwie główne charakterystyki inwestycji:

  • oczekiwana stopa zwrotu (średnia stopa zwrotu) oraz
  • ryzyko (mierzone odchyleniem standardowym).

Markowitz zauważył, że ryzyko dwóch walorów połączonych w portfel może być mniejsze niż ryzyko każdego z tych walorów oddzielnie, a zarazem stopa zwrotu z portfela większa niż stopa zwrotu z waloru o najmniejszym ryzyku. Takie zjawisko wynika z tego, że stopy zwrotu z poszczególnych walorów mogą podążać w różnych kierunkach, a więc korelacja stóp zwrotu może być ujemna bądź bliska zeru.

Prosta analiza ekonomiczna może ułatwić dobór spółek wchodzących w skład portfela, przykładem może być zakup akcji spółek z sektora zbrojeniowego i branży turystycznej. Jeżeli za granicą pojawi się konflikt zbrojny przychody firmy eksportującej broń wzrosną natomiast firma turystyczna zanotuje spadek przychodów. Mając obie spółki w portfelu osiągniemy pewną stopę zwrotu przy mniejszym ryzyku.

Analitycy mogą dobrać udziały spółek w portfelu tak aby osiągnąć zakładaną stopę zwrotu. Jednakże bazują oni na danych historycznych, co jest pewnym obciążeniem tego podejścia.

Analiza portfelowa w wykonaniu drobnego inwestora może polegać na zakupie jednostek uczestnictwa funduszy inwestycyjnych, które wykazują znaczną korelację z pewnym dobrze zdywersyfikowanym portfelem (najczęściej zbliżonym do składu WIG). Niesie to ze sobą koszty w postaci opłaty za zarządzanie (ok. 4% rocznie w przypadku funduszy akcyjnych) oraz opłaty dystrybucyjnej (w przypadku niektórych funduszy), jednak niektóre fundusze mogą przynieść, przy podobnym poziomie ryzyka, stopy zwrotu większe niż indeks WIG.

Inwestorzy mniej skłonni do ryzyka mogą budować portfel złożony tylko w części z jednostek uczestnictwa funduszy inwestycyjnych, a w części z obligacji z dodatkiem innych instrumentów finansowych takich jak certyfikaty inwestycyjne emitowane przez fundusze inwestycyjne zamknięte inwestujące w inne niż akcje i obligacje klasy aktywów.