Waluta Chin i jej historia

3045

W języku chińskim słowo „yuan” oznacza po prostu „pieniądze”, na przykład 美元 (měiyuán) to dolary amerykańskie (USD), których nazwa pochodzi od 美國 (Měiguó) (USA). 美元 (měiyuán) to po prostu „amerykański pieniądz”. „

Renminbi (chiń. upr.: 人民币; chiń. trad.: 人民幣; pinyin: rénmínbì; dosł. „waluta ludowa”), Juan (chiń. upr.: ; chiń. trad.: 圓 lub 圆; pinyin: yuán) - waluta Chińskiej Republiki Ludowej. Kod ISO 4217 to CNY (skrót od ang. Chinese yuan), inny skrót to RMB.

Kod ISO 4217 CNY
Państwo Chińska Republika Ludowa
Poziom inflacji 2,6% w 2012
Podział 1 juan = 10 jiao = 100 fenów
Symbol ¥ – juan
角 – jiao
分 – fen
Monety 1, 2, 5 fenów
1, 5 jiao
1 juan
Banknoty 1, 2, 5 jiao
1, 5, 10, 20, 50, 100 juanów
Bank centralny Ludowy Bank Chin

Historia waluty Chin

Chiny – państwo w Azji Wschodniej, imperium do 1912 r., Później republika. W 1949 roku Republika Ludowa została ogłoszona na kontynencie. Wraz ze wzrostem chińskiego rządu centralnego (około 110) kształt systemu monetarnego stał się podstawowym problemem. Hanowie kultywowali formę bezpłatnego bicia, a książęta lenni „zalewali” Chiny własnymi monetami. Doszło do sytuacji, w której „prawie wszyscy w imperium zajmowali się wybijaniem monet”.

Fałszerzom, których liczba znacznie wzrosła, grożono surowymi karami. Mimo to, w 112 na 250 książąt, 106 zajmowało się podrabianiem, co ostatecznie doprowadziło do ich degradacji. W 113 r. Wydano edykt, unieważniający wszystkie monety z warsztatów innych niż cesarskie.

waluta chinW 219 roku wprowadzono do obiegu okrągłą miedzianą monetę z kwadratowym otworem w środku, bardzo ciężką i dlatego niewygodną w noszeniu. Od tego czasu chińskie monety mają kwadratowy otwór. Monety żelazne w obiegu za panowania dynastii Sheng (960–1279) również były niewygodne ze względu na swoją wagę. Przyczyniły się one do tego, że 16 znanych domów handlowych połączyło się w rodzaj braterstwa i wprowadziło do obiegu tak zwane „banknoty przenośne”, których zakup gwarantowało państwo.

Pierwsze emisje cesarskie z 1260 r. Pokryte były jedwabiem, a kolejne srebrne. Banknoty zostały wykonane z papieru uzyskanego z włókien drzewa morwy. Marko Polo, wenecki pisarz i podróżnik, napisał, że Wielki Chan „zaleca […] usunięcie delikatnej miazgi między korą a drewnem, nasyconej klejem, zmiażdżonej i zrolowanej aż do arkuszy podobnych do papieru, ale całkiem czarnych. A te arkusze są cięte w różny sposób na większe i mniejsze […]. Najmniejsze pieniądze są warte pół denara […]. A wszystkie te papierowe pieniądze są zapieczętowane pieczęcią Wielkiego Khana […] na każdym z nich kilku urzędników wyznaczonych do tego znaku ich nazwisko … „.

Cesarski urząd skarbowy Wielkiej Dynastii Ming, rządzący w latach 1368–1644, emitował papierowe pieniądze o tej samej wartości co miedź. Banknoty zawierają tekst: „Ważne pieniądze z dynastii Ming przeznaczone do obiegu obowiązują w całym imperium”. wszystkie aktywa przestępcze ”.

Pieniądz papierowy po wielu eksperymentach pod koniec XIV wieku tracił popularność w Chinach. Dopiero w 1852 roku wydarzenia związane z rewolucją Taiping zmusiły państwo do ponownego wydania banknotów. Najbardziej znanym bankiem do 1911 r. Był „Bank rządowy Ta Ching”, z którego później wyłonił się „Bank Chin”. Centralny Bank Chin zajmował pozycję dominującą do 1948 r. W tym czasie tak zwane złote i srebrne banknoty.

Banknoty władz komunistycznych istniały już w latach 30. XX wieku. Zostały one wydane przez Narodowy Bank Chińskiej Republiki Radzieckiej, Bank Robotników i Chłopów z Rządu Radzieckiego w prowincji Szechan i Shensi. W czasie II wojny światowej oraz w okresie powojennym zyskiwały na znaczeniu banknoty regionalnych banków komunistycznych.