Waluta Szwecji i jej historia

748

Korona szwedzka jest walutą używaną w Szwecji. Dzieli się ona na 100 öre. Kod walutowy wg ISO 4217: SEK.

Szwecja według Tacyta – pierwsi ludzie po drugiej stronie Bałtyku zwani Suiones. Od 1873 r. Szwedzką walutą jest korona, podzielona na 100 őre. Dania ma tę samą walutę, a Norwegia ją. Do 1809 r. Tę walutę stosowała Finlandia, która należy do terytorium Szwecji.
Przez wiele stuleci handel towarami był podstawą do rozliczenia ludności między sobą oraz z innymi krajami. Początkowo gospodarstwa chłopskie były częściowo samowystarczalne. Przedmiotem wymiany stały się podstawowe produkty wytwarzane w nadmiarze, takie jak narzędzia rolnicze, odzież, obuwie, sprzęt – towary na towary. Czasami wymiana odbywała się za pośrednictwem trzeciego towaru – masła za żelazo, żelaza za ryby.

Podstawą utrzymania elity rządzącej były hołdy bydła, mięsa, masła, ryb, zbóż, chmielu, lnu i wełny, składane przez podmioty w określonych terminach. Niektóre produkty były przeznaczone na potrzeby krajowe, nadwyżkę wymieniono na produkty krajowe i zagraniczne. Wymiana towarów osiągnęła około 2000 rpne, o czym świadczą topory wykonane z miedzi wydobywane na Węgrzech. Około 150 rpne w Szwecji istniały przedmioty wykonane z brązu (stop miedzi i cyny), który wówczas był nieznany na świecie. Brąz sprowadzano z Wysp Brytyjskich i regionu Dunaju w zamian za futra, bursztynowe koraliki i niewolników.

Waluta Szwecji

W pierwszych wiekach nowej ery głównymi przedmiotami wymiany były oprócz koni futro. W zamian otrzymywali broń, ołów, srebro, złoto, przedmioty dekoracyjne oraz niewolników. Frankowie pośredniczą w dostawie ceramiki, szkła, wina, soli i narzędzi w zamian za futra dla krajów wschodnich. Na początku XVII wieku wymiana towarowa była główną formą rozliczeń pieniężnych. W minionych stuleciach osadom dokonywano także w pieniądzach. Świadczą o tym duże ilości arabskich monet znalezionych w Gotlandii i Upplandzie (handel z kalifatem Bagdadu). Bicie własnej monety, choć stanowiło margines osadniczy i ustało w czasie następcy Olafa Skőtkonunga, zostało wznowione pod koniec XII wieku. Monety wykonano techniką brody, polegającą na zastąpieniu istniejącej metody stemplowania dwustronnego dwoma stemplami, z jednym wklęsłym stemplem rysunkowym na rewersie.

Aby dać łaskę szczęścia, monety zwykle były zaopatrywane w wizerunki rzymskich bogów. Ciekawostką jest fakt, że Szwecja za panowania królowej Krystyny ​​(1632–1654) posiadała największe monety na świecie. Były wykonane z miedzi, ich średnia waga wynosiła 2 kg, czasem osiągając 19 kg i miała kształt prostokątny. W rozliczeniach (dla wygody) zamiast ciężkich monet pieniężnych używano papierowych pieniędzy w formie czeku.

Podczas kilkuletniej wojny z Rosją szwedzki rząd, znajdując się w tragicznej sytuacji finansowej, wydał państwowe bilety i żetony talarów (1715–1718), wymieniając je na srebro po wojnie. W 1790 r. Banknoty wykonane z jedwabiu z napisem „wartość srebra” pojawiły się w Szwecji. Reforma walutowa z 1803 r. Nie przyniosła większych efektów, a wojna z Rosją przyniosła poważną inflację. Doprowadziło to do zmniejszenia wymiany banknotów na srebro. Problemy finansowe państwa na początku XIX wieku tak bardzo skomplikowały szwedzkie życie, że zakazano importu towarów konsumpcyjnych oraz eksportu surowców i półproduktów.
Kolejna próba reformy walutowej za czasów Karola Jana (1817–1818), mająca na celu ograniczenie ilości gotówki na rynku, również nie powiodła się z powodu braku wsparcia ze strony państw szwedzkich. Szwecja, będąc dwukrotnie w trudnej sytuacji ekonomicznej, miała okazję wejść w kontakt z systemem kart. Pod koniec 1916 r. System obejmował cukier i chleb, a nieco później tłuszcze i kawę. Po raz drugi, w 1940 r., System kart obejmował chleb, cukier, herbatę, kawę, mąkę i jadalne tłuszcze, a od 1941 r. Także mięso. W 1941 r. Uwzględniono tekstylia i odzież, aw 1943 r. Obuwie.

Najnowsze szwedzkie emisje banknotów mają podobne zabezpieczenia jak banknoty euro. Kinegram i znak recto / verso (dwustronne uzupełnienie elementu graficznego – numer nominalny) są tego samego typu. Kinegram wieloformatowy (zwłaszcza wielokrotna zmiana rysunku w zależności od kąta widzenia) daje wysoką gwarancję ochrony przed fałszowaniem.

.