Waluta Francji

2373
Oficjalnym środkiem płatniczym we Francji, podobnie jak w 15 innych krajach tzw. eurolandu, jest euro. Waluta ta została wprowadzona do obiegu powszechnego w formie gotówkowej 1 stycznia 2002 roku i funkcjonowała obok franka francuskiego do 1 lipca tego roku, kiedy to frank został ostatecznie wycofany. 1 euro dzieli się na sto centów. Jeśli chodzi o ceny to nie ma co ukrywać, że są one wyższe niż w Polsce, jednak powoli się wyrównują, a i polskiego turystę stać na coraz większe wydatki nawet w słynnych paryskich domach mody.

Waluta Francji – Historia

Francja jest krajem celtycko-romańskim. Jego nazwa pochodzi od germańskich franków. Pojawili się już w relacjach rzymskich jako Frances, później Francones. Pierwsze stulecia, tj. VIII-X, charakteryzowały się wzajemnymi darowiznami i modlitwami od odbiorcy określonej rzeczy. Królowie, papieże, biskupi i prałaci ofiarowali swoje prezenty. Między Francją, Anglią i Włochami znajdowało się rękodzieło artystyczne, tkaniny przeplatane złotem, futra, pieprz, cynamon.

Z czasem wzajemna darowizna przekształciła się w wymianę towarów. Wysiłki podejmowano pod ochroną duszpasterstwa, gdy ogłoszono „pokój Boży”, aby uchronić się przed napadami i rozbojami. Zewnętrznym znakiem rynku i jego bezpieczeństwa był krzyż lub sztandar, symbol ochrony króla i kościoła. Kraje słowiańskie oddały hołd miodem, bydłem, futrami i odzieżą. Początkowo podróżni górnicy bili monety na potrzeby rynku. W połowie VII wieku system monetarny rozwinął się w monetach frankońskich, przyjmując jedną srebrną bryłę (szyling) równą 12 denarom. Funt był teraz równy 20 częściom stałym lub 240 denarom.

Waluta Francji

Na monetach za panowania pierwszych Karolingów podano informacje opisujące państwo „REX FRANCORUM”, a następnie skrót „R.F.”, zachowany do czasów współczesnych. Znaczki monet zaczęły również nosić nazwę miasta, patrona, godła lub symbolu. Od X wieku monety były wydawane przez biskupów, hrabstw, opactw i miast na podstawie przywilejów otrzymanych od króla lub cesarza lub uzurpujących takie prawa. Przekroczenie władzy w czasach Ludwika IX Świętego (1226-1270) było traktowane jako zniewaga majestatu. Czasami jednak władcy woleli nałożyć karę w postaci dopłat między rzeczywistą a nominalną wartością planowanej emisji. Ludwik IX, sam emitent monet, przypisał wielką rolę stałej wartości królewskich pieniędzy. Za pieniądze pozwalające płacącym urzędnikom była to gwarancja lojalności wobec wasali, umożliwiała zakup ważnych terytoriów feudalnych. Zdarzyło się, że sami władcy wydali nadmierne ilości monet lub gorszych monet. Filip Piękny (1285-1314) zyskał przydomek króla „fałszerza”. W średniowieczu pojęcie fałszerstwa było rozumiane jako osiągnięcie nienależnego zysku. Następnie, obok funta, pojawiła się grzywna (Mark) ze Skandynawii, obol (obolus), która powstała w wyniku podziału denarów, i mailerski (1/2 obola).

Na początku XIV wieku na rynku brakowało pieniędzy. Spowodowało to wydanie zamówień, w ramach których każdy właściciel złota i srebra musiał dostarczyć jedną trzecią swoich zasobów do mennicy w celu przetopienia w monety. Aby zapobiec brakowi pieniędzy, od XII wieku wprowadzono obowiązek wymiany starych monet na nowe. Z czasem, aby ułatwić rozróżnianie monet nowych i starych, wprowadzono zwyczaj umieszczania daty cyframi rzymskimi, przeliczonymi w 1532 r. Za czasów Franciszka I (1515-1547), na cyfry arabskie. Brak pieniędzy na rynku spowodował wydanie skórzanych pieniędzy, które można traktować jako oryginalny model obecnego banknotu. Na początku XV wieku na monetach francuskich pojawił się napis „GROSSUS TURONUS” – nazwa miasta Tours (grosze powstały za czasów Ludwika IX). Szczególną kategorią były monety o nazwie „białe” (blanc) – grubsze, wykonane ze srebra ze stopu miedzi (25%) oraz monety „czarne” – miedziane lub o niskiej zawartości srebra. Pod koniec XIV wieku bicie monet menniczych oznaczono dyskretnymi punktami pod jedną z liter legendy, a pod koniec XVI wieku oznaczono je alfabetem (np. Mennica w Paryżu z literą „ ZA”).

Czasami monety odgrywały magiczną rolę. Święty Ludwik, koronując się na króla, złożył prezenty na ołtarzu w postaci srebrnej beczki wypełnionej winem, bochenka chleba i 13 złotych monet reprezentujących króla i 12 par. Innym zwyczajem praktykowanym przez króla podczas koronacji z XVI wieku było rzucanie wokół niego monetami. Szkot John Law, który zdobył zaufanie Regenta Filipa, księcia Orleanu, argumentował, że nie należy się bać strasznego stanu skarbu, ale założyć bank z prawem do emisji pieniądza papierowego. Podstawą ekonomiczną banku byłaby firma handlowa z monopolem na handel morski i kolonizację w Ameryce Północnej. W 1716 r. Ustawa utworzyła Bank Generalny, który wydaje banknoty akceptowane w kasach państwowych. W 1717 roku powstała Zachodnia Firma z monopolem eksploatacji Luizjany, zwanym Missisipi. W 1718 r. Bank został znacjonalizowany. Aby zdewaluować banknoty, Law zdewaluował pieniądze. Ludzie obawiający się strat przynieśli złoto do banku. W marcu 1720 r. Law objął stanowisko audytora finansowego i zakazał handlu pieniędzmi z rudy oraz utrzymywania w domu ponad 500 livr złota i srebra. Spadek wartości pieniądza wzrósł coraz bardziej, aw październiku 1720 r. Pieniądz papierowy stracił na wartości.

Za panowania Ludwika XV Wielkiego handel zagraniczny pięciokrotnie zwiększył obroty, zwłaszcza handel zagraniczny. Kanada zaginęła, co wiązało się z przerwaniem futra, pszenicy i ryb. Odszkodowaniem były terytoria Antyli Francuskich i indyjskie fabryki. Spływała z nich bawełna, cukier, kawa, kakao, herbata, perkal, tytan w zamian za francuskie tkaniny, narzędzia i jedzenie. Około 1730 r. Napływ kruszców z Brazylii i Meksyku znacznie wzrósł, co ustabilizowało francuską Liwre.

Operacja przejęcia dóbr kościelnych przeprowadzona wiosną 1790 r. Doprowadziła do likwidacji długu publicznego i emisji pieniądza papierowego (oznaczenie – 1789). Alokacja została wydana na kwotę 1200 milionów livres. Dekretem z 13.11.1793 skonfiskowano monety, sztabki rudy i kosztowności. Zabezpieczeniem były dobra narodowe o wartości 3 mld livów. Ze względu na brak rud, masowo eksportowanych przez emigrantów, zadania miały ożywić obroty gospodarcze. Jednak wojna wewnętrzna nie była w stanie zapobiec stopniowemu spadkowi pieniądza papierowego. Na przełomie lat 1872/73 kontynuowano dalszą inflację. Zastąpienie poprzedniej możliwej do przeniesienia lepszymi pieniędzmi nie było możliwe, a powrót do rud był niezwykle trudny. W 1800 r. Napoleon założył emitujący Bank Francji. Banknoty zostały pokryte złotem. W 1803 r. Określono wartość metaliczną franka, stabilizując walutę. Był bimetalizm, system, w którym wzajemny stosunek złotych i srebrnych monet zgodnie z ustawą z 1813 r. Wynosił 15,5: 1. Francuzi, nie mogąc zapomnieć o okresie lawy i ich zadaniu, przez długi czas nie byli w stanie się przekonać pieniędzy papierowych. Aby zmienić negatywne nastawienie do pieniądza papierowego, Bank Francji podwoił zapasy rud, a emisja banknotów wzrosła prawie trzykrotnie. Umożliwiło to nominał 50 i 100 franków.
Prywatni bankierzy w latach 1855–1865 kupowali srebro w Anglii, z którego wybijali monety 5 franków. Również w stanie Nevada (Stany Zjednoczone) srebrne 5 franków pobito bez pozwolenia. W 1865 r. Francja zawarła unię walutową, tzw. Łacinę z Włochami, Belgią i Szwajcarią (Grecja przystąpiła do niej w 1868 r.), Ich pieniądze miały prawo do obiegu we wszystkich krajach. Podstawą systemu był 5 franków o wadze 5 gramów. Zobowiązanie dotyczyło wspólnej nazwy, kursu złotego na srebrnego, wagi i jakości.

Do 2001 r. Prawnym środkiem płatniczym był frank francuski, podzielony na 100 centów. Pierwszy frank pojawił się w 1360 r. W czystej złotej monecie i srebrze w 1577 r., Ale dopiero w 1795 r. Stał się główną jednostką walutową. Po I wojnie światowej frank upadł, stabilizując się w 1928 r. Na 0,20305 g czystego złota. W 1936 r. Kurs złotego został porzucony. We francuskim okresie Vichy frank był na poziomie 0,20 marki Reich. 1 stycznia 1960 r. Przeprowadzono reformę walutową, wprowadzając 1 nowego franka równego 100 istniejącym (1 nowy cent równy 1 staremu frankowi). W XIX i XX wieku frank był także wydawany we francuskich koloniach i terytoriach zależnych. Od 2002 r. Frank francuski został zastąpiony przez euro.