Funt brytyjski i jego historia £

FUNT - GBP

1700

Funt brytyjski (GBP)

Historia funta brytyjskiego (GBP) sięga ponad 1200 lat wstecz i jest najstarszą na świecie istniejącą walutą. Funt gra jedną z głównych ról na światowym rynku walutowym, którego wartość wycenia się na 5,3 tryliony dolarów dziennie. Chociaż stanowi symbol dumy Brytyjczyków, jego ślady prowadzą do Europy kontynentalnej, do czasów króla Offa, władcy Mercji. Wprowadził on w obieg srebrnego pensa, który szybko rozprzestrzenił się w całym anglosaksońskim społeczeństwie.

Starożytny Rzym

Podążając za historią funta, docieramy do Europy kontynentalnej podczas Cesarstwa Rzymskiego. Nazwa tej waluty pochodzi od funta łacińskiego i oznacza wagę.

Era anglo-saksońska

Funt został oficjalnie uznany za walutę już w 775 r. W anglosaskiej Wielkiej Brytanii. W tym czasie jeden funt był równowartością funta srebra. W VIII wieku była to ogromna fortuna.
W 928 r. Pierwszy król Anglii uznał funta za walutę narodową, a jeden funt szterling był wart 15 krów.

Powstaje Bank Anglii

Kolejnym wielkim krokiem w rozwoju brytyjskiej waluty było ustanowienie King Bank of England przez króla Williama III w 1694 roku, który miał finansować jego wojnę z Francją.

W 1717 r. Wielka Brytania przeliczała wartość funtów nie na srebro, ale na złoto. Złoty standard stanie się w pełni oficjalny w 1800 r., Kiedy zostanie przyjęty przez Niemcy. Wielka Brytania utrzymywała złoty standard do 1914 r., Kiedy to został zawieszony z powodu wojny.

Złoty standard został przywrócony w Wielkiej Brytanii w 1925 r., Ale w 1931 r. System ten został ponownie porzucony.

Czasy współczesne

Kiedy brytyjska gospodarka przeżyła kolejny kryzys w 1967 roku, rząd ogłosił dewaluację w wysokości 14 procent. Wartość funta w stosunku do dolara spadnie do połowy lat siedemdziesiątych. W 1979 r. Rząd zniósł kontrolę dywidendy i listy płac, co podniosło funta w stosunku do dolara amerykańskiego.

Szterling musiał stawić czoła ogromnemu spadkowi o 20% w 1992 r., Kiedy Zjednoczone Królestwo wycofało się z mechanizmu kursowego (ERM). Kolejny wielki spadek nastąpił w 2008 r., Na początku kryzysu finansowego.

I wreszcie: funt doświadczył historycznego spadku latem 2016 r., Po referendum w sprawie odejścia od Unii Europejskiej, kiedy brytyjska waluta osiągnęła najniższą wartość od 168 lat w stosunku do koszyka głównych walut.

Krótka historia dewaluacji

Historia funta szterlinga sięga ponad tysiąca lat – jest to okres, który historycy nazywają „tysiącem lat inflacji”. Co ciekawe, nazwa „szterling” pojawiła się dopiero po inwazji normańskiej (słowo pierwotnie odnosiło się do „pensów”, a nie „funtów”).

Wartość funta znacznie spada od stuleci. W książce Davida Sinclaira „The Pound: A Biography” można przeczytać, że w 980 r. Można było kupić 15 sztuk bydła za jednego funta. Od XV wieku wartość funta spadła czterysta razy. Inne szacunki pokazują, że wartość brytyjskiej waluty od 1750 r. Do chwili obecnej straciła 118 razy.

Na przestrzeni wieków nie tylko siła nabywcza funta straciła na wartości. W 1158 r. Król Henryk II obniżył zawartość srebra w monecie ze 100% do 92,5%.

Krótka historia kryzysu

Podobnie jak inne waluty, funt brytyjski również cierpiał z powodu kryzysów. W 1976 r. Stracił 25% w stosunku do dolara amerykańskiego w ciągu dziewięciu miesięcy, zmuszając Brytyjczyków do złożenia wniosku o pożyczkę do Międzynarodowego Funduszu Walutowego. Dał to MFW – wyniósł 2,3 biliona funtów w zamian za ograniczenie wydatków publicznych. Ta kwota wydaje się dziś niewielka, ale była to największa kwota, jaką MFW pożyczył każdemu w tym czasie.

Czy możesz zapomnieć o Georgie Sorosie, inwestorze znanym z tego, że w 1992 roku „złamał” Bank of England? Soros uznał wówczas, że funt szterling jest zawyżony, więc spekulował przeciwko niemu, biorąc pod uwagę miliardy dolarów i grę o zniżkę. BOE został zmuszony do wycofania swojej waluty z ERM II, a Soros zarobił miliard dolarów.

Funt stoi teraz w obliczu nowego kryzysu: za kilka miesięcy odbędzie się referendum w sprawie wystąpienia Wielkiej Brytanii z Unii Europejskiej. Tak zwany „Brexit” podzielił społeczeństwo brytyjskie, które dokładnie rozważa zalety i wady członkostwa w UE. Według ostatnich sondaży 55% głosujących chciałoby pozostać częścią Unii, a 45% chce z niej wyjść.

21 lutego wartość funta w stosunku do dolara amerykańskiego spadła do najniższego poziomu od prawie siedmiu lat. Kiedy opadł kurz, funt stracił co najmniej 1% w stosunku do 16 walut, z którymi jest najczęściej porównywany.

Wartość funta w stosunku do dolara spadła o ponad 5% w pierwszych dwóch miesiącach tego roku i prawie o 20% od lipca 2014 r., Kiedy to osiągnęła maksymalnie 1,7159.

Miejsce funta bytyjskiego na globalnym rynku walutowym

Funt brytyjski przeżywał swój najlepszy okres w dziewiętnastym wieku i pierwszej połowie XX wieku, kiedy był preferowaną walutą zarówno w handlu międzynarodowym, jak i rozliczeniach finansowych. Konsekwencje gospodarcze II wojny światowej i stopniowego upadku Imperium Brytyjskiego spowodowały, że funt stracił przewagę w latach 40. XX wieku. Chociaż funt szterling jest nadal uważany za jedną z pięciu głównych walut, obok dolara amerykańskiego, euro, jena japońskiego i franka szwajcarskiego, jego rola jako waluty międzynarodowej stopniowo maleje od dziesięcioleci.

Dzisiaj zdecydowana większość walut obcych na świecie dotyczy euro i dolara. W kwietniu 2013 r. Dolar stanowił 87% wszystkich transakcji walutowych, w porównaniu do 33,4% w przypadku euro, 23% w przypadku jena i 11,8% w przypadku funta brytyjskiego. Wymiana dolara na euro (EUR / USD) stanowiła 24,1% dziennych obrotów, a dolara do jena (USD / JPY) 18,3%. Natomiast dolar do funta (GBP / USD) – 8,8%.