Waluta Watykanu

2068

Chociaż Watykan nie jest członkiem Unii Europejskiej, euro jest walutą z wyboru. Wcześniej był to lir watykański. Na wszystkich awersach monet watykańskich widnieje napis „Cita del Vaticano” i dwanaście gwiazd Europy, choć nie są one ani religijne, ani narodowe.

Historia – Waluta Watykanu

Nazwa Watykan pochodzi od łacińskiego Vaticanus, starożytna rzymska Vaticinia jest „miejscem śpiewania wróżbitów”. Niektórzy historycy wywodzą nazwę od osady granicznej Etruskowie z Rzymem – Vaticum.

Państwo kościelne zostało założone w VIII wieku z inicjatywy papieża Stefana III (768–772) w wyniku przyznania mu ziem nabytych na Lombardach przez króla Franka Pepina Małego (751–768). System monetarny państwa kościelnego składał się z 10 baiocchi = 1 giulio i 10 giulio = 1 scudo. Monety były wybijane ze złota i srebra w mennicach Rzymu, Ankony i Bolonii. Ozdobiono je postaciami z Biblii, starożytnej literatury lub wizerunkami rzymskich władców. Na monetach Klemensa V (1305–1314) po raz pierwszy papieska tiara pojawiła się jako niezwykły rodzaj korony, składający się z trzech nakładających się koron. W czasach Awinionu jego kształt został przedłużony. Od 1600 r. Wprowadzono czystą monetę miedzianą o wartości 1/4 baiocchi, a papież Paweł V (1605-1621) wyemitował monetę o wartości złota 4 scudo.

Watykan

W drugiej połowie XVIII wieku Włochy nie stanowiły jednego państwa i dlatego nie miały jednej waluty. Głównymi odrębnymi emitentami w tym czasie były: państwo kościelne, Królestwo Neapolu i Sycylia, Królestwo Sardynii, Królestwo Wielkiej Toskanii oraz Republika Genueńska i Wenecka. Do 1869 r. Miasto Rzym było częścią państwa kościelnego, które emitowało monety ze złota, srebra i miedzi. Monety krążące w tym czasie to 1 scudo = 100 baiocchi i 1 teston = 30 baiocchi.

W latach 1798–1799 Rzym znalazł się pod panowaniem francuskim, więc nic dziwnego, że monety były bite na podstawie francuskich wzorów. Po pokonaniu cesarza Napoleona Bonaparte kongres wiedeński w 1815 r. Przywrócił rząd papieża w państwie kościelnym. Potem były dalsze zmiany. System dziesiętny wprowadzony przez Napoleona został zniesiony przez papieża Piusa VII (1800-1823), aw 1816 r. Przywrócono Scudo Roman (scudo Romano). Jednak Grzegorz XVI (1831–1846), ze względu na wymogi handlowe, zgodził się na emisję 100 banknotów scudo, z zastrzeżeniem płatności w banku tylko dla podmiotów gospodarczych.

Do czasu reformy walutowej w 1835 r. Do monet obok nominału dodawano słowo „ROMANO”. Monety te zostały ozdobione papieskim herbem lub scenami religijnymi. W Kościele było wiele lokalnych problemów. Bolońskie wybite litery rzymskie oznaczone „B” według systemu rzymskiego. W latach 1796–1799 wyemitowano pierwsze banknoty Republiki Rzymskiej.

W 1826 r. Utworzono Bank of Rome (Banca Romana), który obiegł banknoty o nominałach 5–100 skudo.

Zamieszki uliczne w państwie kościelnym za czasów papieża Piusa IX (1846–1878) spowodowały odwołanie liberalnych reform i ustanowienie świeckich władz państwa kościelnego, które 8 lutego 1849 r. Ogłosiło Republikę Rzymską. Ustanowiono emisję banknotów rządu papieskiego, a banknoty Banca Roman zostały przyjęte. Komitet Wykonawczy Republiki zdecydował 28 lutego 1849 r. O rozpowszechnieniu banknotów państwowych wyposażonych w obowiązkowy kurs o nominałach 10, 16, 24, 32, 40 baiocchi i 1-100 scudo. Papieski komisariat dla 4 prowincji Romagna wydał nowy papierowy numer 20 baiocchi. Bank of Rome zbankrutował w 1850 r. I został przekształcony w Banca Dello Stato Pontificio (Bank państwa kościelnego), który działał w latach 1851–1870.

Po wydarzeniach w 1870 r. Rzym stał się stolicą Włoch, a Kościół państwowy został przekształcony w rzymski bank „Banca Romana”, który do 10 sierpnia 1893 r. Był emitentem banknotów

Na podstawie traktatów laterańskich z 1929 r. Utworzono Państwo Watykańskie, które emitowało własne pieniądze, ale w ramach włoskiego systemu walutowego. Do 2002 r. Były to liry wykonywane przez włoską mennicę państwową. Do 1940 r. Monety były ozdobione papieskim herbem, tiarą i scenami religijnymi. Do 1947 r. Pobito srebrne nominały 5 i 10 lirów, które zastąpiono aluminium w wyniku malejącej wartości włoskich pieniędzy. Po 1947 r. Portret papieża wprowadzono na awersie monety w roku jego śmierci. Przed wejściem Państwa Watykańskiego do strefy euro monety znajdowały się w obiegu: 200 lirów (aluminium – brąz), 500 lirów (najpierw ze srebra, a następnie ze stali nierdzewnej), 1000 lirów (srebro). Konwencja Rady Europejskiej z 2000 r. (Art. 3 decyzji Rady z 1998 r.) Zezwoliła Watykanowi na użycie euro z prawem bicia monety. Zestaw rocznicowy XXIV pontyfikatu Jana Pawła II składa się z 8 monet o nominałach od 1 centa do 2 euro. Monety okolicznościowe to 5 i 10 euro.

Ogromna popularność papieża Jana Pawła II sprawiła, że ​​bicie monet jego wizerunkiem – oprócz Polski, która wyemitowała znaczną liczbę monet – zajmowały się takimi krajami jak: Andora, Antyle Holenderskie, Belgia, Botswana, Chorwacja, Dominika, Filipiny, Finlandia, Francja, Gambia, Gwinea Równikowa, Irlandia, Kanada, Kongo, Kuba, Lesotho, Liberia, Litwa, Malawi, Malta, Mozambik, Niemcy, Samoa, Sisifo, San Marino, Seszele, Sierra Leone, Słowacja, Somalia, Tristan , Uganda, USA.