Historyczna szkoła ekonomii

861

Historyczna szkoła ekonomiczna, gałąź myśli ekonomicznej, rozwinęła się głównie w Niemczech w ostatniej połowie XIX wieku, która starała się zrozumieć sytuację gospodarczą narodu w kontekście jego całkowitego doświadczenia historycznego. Zwolennicy podejścia historycznego, sprzeciwiając się dedukcyjnie rozumianym “prawom” ekonomicznym ekonomii klasycznej, opowiadali się za metodą indukcyjną, która obejmowałaby ciągły rozwój całego porządku społecznego; motywy i decyzje ekonomiczne były postrzegane jako tylko jeden z elementów porządku społecznego. Zarówno członkowie wcześniejszych, jak i późniejszych szkół historycznych postrzegali interwencję państwa w gospodarkę jako siłę pozytywną i konieczną.

Założycielami wcześniejszej szkoły byli Wilhelm Roscher, Bruno Hildebrand i Karl Knies, których prace rozwinęły ideę metody historycznej. Twierdzili oni, że zalety polityki gospodarczej zależą od miejsca i czasu, ale poprzez studiowanie różnych społeczeństw można by określić pewne ogólne etapy rozwoju, przez które muszą przejść wszystkie kraje.

Późniejsza szkoła historyczna (mniej więcej po 1870 r.) była odpowiedzialna za większość szczegółowych badań historycznych, z których znana jest cała szkoła. Jej głównym założycielem był Gustav von Schmoller, który miał nadzieję na określenie trendów kulturowych poprzez szeroko zakrojone badania historyczne. Innymi wybitnymi członkami tej szkoły byli Georg Friedrich Knapp i Lujo Brentano. Chociaż szkoła historyczna miała największy wpływ w Niemczech, jej oddziaływanie było odczuwalne w całej Europie i Stanach Zjednoczonych, zwłaszcza przez amerykańskich ekonomistów instytucjonalnych. Ponieważ jednak odrzucali oni teorię ekonomii, członkowie szkoły historycznej mieli niewielki wpływ na rozwój teoretyczny.