Czym są Godziny pracy ?

608

Godziny pracy, proporcja czasu spędzonego przez daną osobę w pracy. Godziny pracy znacznie się zmniejszyły od połowy XIX wieku, przy czym pracownicy w zaawansowanych technologicznie krajach przemysłowych spędzają w danym miejscu pracy znacznie mniej godzin rocznie niż poprzednio.

Ruch na rzecz krótszych godzin rozpoczął się prawie wraz z tworzeniem związków zawodowych, ale spotkał się z dużym oporem pracodawców. W Wielkiej Brytanii dopiero w 1847 roku wprowadzono efektywny limit 10 godzin dziennie na zatrudnienie w fabryce kobiet i dzieci. W Stanach Zjednoczonych stanowe prawa pracy zostały uchwalone w latach 40. i 50. ubiegłego wieku, ale dopiero w latach 70. ubiegłego wieku prawo to zawierało przepisy wykonawcze. W Australii, gdzie ogólny niedobór siły roboczej sprawił, że związki zawodowe odniosły sukces, w latach 50-tych XIX wieku ustanowiono ośmiogodzinny dzień pracy w zawodach wymagających kwalifikacji.

W drugiej połowie XIX wieku i w pierwszej połowie XX wieku w większości krajów głównym wymogiem związków zawodowych był krótszy dzień pracy. Ponieważ postęp techniczny sprawił, że godzina pracy stała się bardziej produktywna, pracodawcy mieli mniej powodów, aby opierać się krótszemu czasowi pracy. W czasie I wojny światowej ośmiogodzinny dzień pracy i sześciodniowy 48-godzinny tydzień pracy stały się standardem w amerykańskich fabrykach. W latach dwudziestych XX wieku większość krajów europejskich również osiągnęła znaczny postęp w kierunku osiągnięcia 48-godzinnego tygodnia pracy. Wiele z nich podpisało międzynarodową konwencję, sponsorowaną przez nowo utworzoną Międzynarodową Organizację Pracy, która uznała ośmiogodzinny dzień lub 48-godzinny tydzień pracy za standard.

Głównym argumentem przemawiającym za krótszymi godzinami pracy, które zyskały na znaczeniu w latach trzydziestych XX wieku, było przekonanie, że ograniczone możliwości pracy zarobkowej powinny być dzielone pomiędzy jak największą liczbę pracowników. Standardowy 40-godzinny tydzień pracy zaowocował w Stanach Zjednoczonych, kiedy ustawa o sprawiedliwych standardach pracy z 1938 roku wymagała od pracodawców płacenia półtoragodzinnego czasu pracy osobom pracującym więcej niż maksymalnie 40 godzin tygodniowo. 40 godzinny tydzień pracy został również ustanowiony we Francji przez rząd Frontu Ludowego w 1936 roku.

Australia osiągnęła 40 godzinny tydzień pracy do 1948 roku, a Kanada uczyniła to na początku lat sześćdziesiątych. Większość krajów europejskich wdrożyła standard 40 godzinnego tygodnia pracy do lat siedemdziesiątych XX wieku. W 1978 roku niemieccy robotnicy przeprowadzili sześciotygodniowy strajk narodowy, domagając się 35-godzinnego tygodnia pracy. Podczas gdy strajk nie powiódł się, 37,5-godzinny tydzień pracy stał się standardem. W większości krajów przewidziano możliwość zezwalania na pracę w wymiarze przekraczającym ustaloną liczbę godzin. Taka praca w godzinach nadliczbowych musi być zazwyczaj rekompensowana według wyższych stawek godzinowych.

Norma czasu pracy

Norma czasu pracy – maksymalna liczba godzin, które pracownik może przepracować w ciągu jednego dnia lub tygodnia.

W Polsce zazwyczaj jest to 40 godzinny tydzień pracy (średnio pięć dni). Czas pracy w ciągu jednego dnia wynosi 8 godzin dziennie, pozostałe godziny są nadgodzinami. Tygodniowy czas pracy, łącznie z godzinami nadliczbowymi, nie może przekroczyć 48 godzin w zakładanym okresie rozliczeniowym.

W pozostałych krajach czas pracy wynosi 60 godzin lub co najmniej 30-36 godzin. Minimalny czas pracy jest w Papui w Australii, gdzie średni tygodniowy czas pracy wynosi tylko 30 godzin – praca wykonywana jest przez trzy dni w tygodniu. W Holandii średni czas pracy wynosi również 30 godzin. Dalej jest Dania, gdzie obywatele pracują średnio 33 godziny, oraz Szwajcaria, która pracuje mniej niż 35 godzin tygodniowo. W Kanadzie obywatele pracują średnio 36 godzin. Najwyższy średni czas pracy jest w Azji, gdzie Indianie są liderami, pracując do 60 godzin tygodniowo.

Zobacz także: