Makroekonomia

2046

Makroekonomia dotyczy zagregowanych wynik贸w poszczeg贸lnych dzia艂a艅. Na przyk艂ad „funkcja konsumpcyjna” Keynesa, kt贸ra odnosi zagregowan膮 konsumpcj臋 do dochodu narodowego, nie jest zbudowana z indywidualnych zachowa艅 konsumenckich; jest to po prostu empiryczne uog贸lnienie. Koncentruje si臋 raczej na przep艂ywie dochod贸w i wydatk贸w ni偶 na dzia艂aniu rynk贸w. Si艂a nabywcza przep艂ywa przez system – od inwestycji biznesowych do konsumpcji – ale wyp艂ywa z systemu na dwa sposoby, w formie oszcz臋dno艣ci osobistych i biznesowych. Przeciwwag膮 dla tych oszcz臋dno艣ci s膮 wydatki inwestycyjne, jednak w postaci nowych d贸br inwestycyjnych, zak艂ad贸w produkcyjnych, dom贸w itp. Stanowi膮 one nowe zastrzyki si艂y nabywczej w ka偶dym okresie. Poniewa偶 oszcz臋dno艣ci i inwestycje s膮 realizowane przez r贸偶nych ludzi z r贸偶nych pobudek, nie ma powodu, dla kt贸rego „przecieki” i „zastrzyki” mia艂yby by膰 r贸wne w ka偶dym okresie. Je艣li nie b臋d膮 one r贸wne, doch贸d narodowy (suma wszystkich wyp艂at dochodu na rzecz czynnik贸w produkcji) wzro艣nie lub spadnie w nast臋pnym okresie. Gdy planowane oszcz臋dno艣ci b臋d膮 r贸wne planowanej inwestycji, doch贸d b臋dzie na poziomie r贸wnowagi, ale gdy plany oszcz臋dzaj膮cych nie b臋d膮 si臋 pokrywa膰 z planami inwestor贸w, poziom dochodu b臋dzie si臋 zmienia艂 a偶 do momentu, gdy te dwa czynniki b臋d膮 si臋 pokrywa膰.

Ten prosty model mo偶e przybiera膰 coraz bardziej z艂o偶one rozmiary, czyni膮c z inwestycji funkcj臋 stopy procentowej lub wprowadzaj膮c inne zmienne, takie jak bud偶et rz膮dowy, rynek pieni臋偶ny, rynki pracy, import i eksport lub inwestycje zagraniczne. Jednak wszystko to jest dalekie od problemu alokacji zasob贸w i od maksymalizacji zachowa艅 poszczeg贸lnych podmiot贸w gospodarczych, czyli od tradycyjnych problem贸w mikroekonomicznych.

Podzia艂 na makro- i mikroekonomi臋 – r贸偶nica w zadawanych pytaniach i w stylu uzyskiwanych odpowiedzi – utrzymywa艂 si臋 od czas贸w rewolucji keynesowskiej w latach trzydziestych. Teoria makroekonomiczna uleg艂a jednak znacz膮cej zmianie. System keynesistowski zosta艂 wzmocniony w latach 50. poprzez wprowadzenie krzywej Phillipsa, kt贸ra ustanowi艂a odwrotn膮 zale偶no艣膰 mi臋dzy inflacj膮 p艂acowo-cenow膮 a bezrobociem. Pocz膮tkowo relacja ta wydawa艂a si臋 by膰 tak mocno zakorzeniona, 偶e stanowi艂a wirtualne „prawo” w ekonomii. Stopniowo jednak pojawia艂y si臋 negatywne dowody na istnienie krzywej Phillipsa, a w 1968 r. „Rola polityki pieni臋偶nej”, po raz pierwszy wyg艂oszona jako przem贸wienie prezydenta Miltona Friedmana do American Economic Association, wprowadzi艂a os艂awion膮 koncepcj臋 „naturalnej stopy bezrobocia” (minimalnej stopy bezrobocia, kt贸ra uniemo偶liwi przedsi臋biorstwom ci膮g艂y wzrost cen). Dokument Friedmana okre艣li艂 istot臋 szko艂y my艣li ekonomicznej znanej obecnie jako monetaryzm i wyznaczy艂 koniec keynesistowskiej rewolucji, poniewa偶 sugerowa艂, 偶e polityka pe艂nego zatrudnienia w keynesistycznym stylu mo偶e doprowadzi膰 jedynie do iskrzenia inflacji. Ameryka艅ski ekonomista Robert Lucas posun膮艂 monetaryzm o krok dalej: gdyby podmioty gospodarcze by艂y ca艂kowicie racjonalne, s艂usznie przewidywa艂yby wszelkie wysi艂ki ze strony rz膮d贸w w celu zwi臋kszenia zagregowanego popytu i dostosowania swojego zachowania. Ta koncepcja „racjonalnych oczekiwa艅” oznacza, 偶e 艣rodki polityki makroekonomicznej s膮 nieskuteczne nie tylko w d艂u偶szej perspektywie, ale i w bardzo kr贸tkiej. To w艂a艣nie koncepcja „racjonalnych oczekiwa艅” Lucasa naznaczy艂a nadir Keynesjanizmu, a makroekonomia po latach 70. ju偶 nigdy nie by艂a takim korpusem idei, jakim by艂a wcze艣niej.