Podział bogactwa i dochodu

981

Podział bogactwa i dochodów, sposób, w jaki bogactwo i dochody narodu są dzielone między jego mieszkańców, lub sposób, w jaki bogactwo i dochody świata są dzielone między narodami. Takie wzorce podziału są rozpoznawane i badane za pomocą różnych środków statystycznych, z których wszystkie opierają się na danych o różnym stopniu wiarygodności.

Bogactwo jest skumulowanym zbiorem dóbr i roszczeń finansowych. Można mu nadać wartość pieniężną, jeśli dla każdego z dóbr można ustalić ceny; proces ten może być trudny, gdy dobra są takie, że nie ma prawdopodobieństwa, aby były oferowane na sprzedaż. Przychód jest sumą netto przepływów płatności otrzymanych w danym okresie czasu. Niektóre kraje gromadzą dane statystyczne dotyczące bogactwa na podstawie wymaganych prawem wycen majątków osób zmarłych, które mogą, ale nie muszą wskazywać na to, co posiada osoba żyjąca. W wielu krajach roczne deklaracje podatkowe, które mierzą dochody, dostarczają mniej lub bardziej wiarygodnych informacji. Różnice w definicjach dochodu – na przykład, dochód powinien obejmować płatności, które są przelewami, a nie wynikiem działalności produkcyjnej, lub zyski lub straty kapitałowe, które zmieniają wartość porównań majątkowych osoby fizycznej – sprawiają, że porównania są trudne.

W celu sklasyfikowania wzorców krajowego bogactwa i dochodu, podstawa klasyfikacji musi być ustalona. Jeden z systemów klasyfikacji klasyfikuje bogactwo i dochód na podstawie własności czynników produkcji: pracy, ziemi, kapitału oraz, okazjonalnie, przedsiębiorczości, których odpowiednie formy dochodu są określane jako wynagrodzenia, czynsze, odsetki i zysk. Statystyki rozkładu osobowego, zwykle opracowane na podstawie raportów podatkowych, kategoryzują bogactwo i dochód w przeliczeniu na jednego mieszkańca.

Dochód narodowy brutto (DNB) na jednego mieszkańca stanowi przybliżoną miarę rocznego dochodu narodowego na osobę w różnych krajach. Kraje, które posiadają pokaźny nowoczesny sektor przemysłowy, mają znacznie wyższy DNB per capita niż kraje mniej rozwinięte. Na przykład na początku XXI wieku Bank Światowy oszacował, że DNB na mieszkańca wynosił około 10 000 USD i więcej w przypadku krajów najbardziej rozwiniętych, ale mniej niż 825 USD w przypadku krajów najmniej rozwiniętych. Dochód jest również bardzo zróżnicowany w poszczególnych krajach. W kraju o wysokim dochodzie, takim jak Stany Zjednoczone, istnieje znaczne zróżnicowanie pomiędzy przemysłem, regionami, obszarami wiejskimi i miejskimi, kobietami i mężczyznami oraz grupami etnicznymi. Podczas gdy większość ludności Stanów Zjednoczonych ma średni dochód, który w dużej mierze pochodzi z zarobków, płace znacznie się różnią w zależności od zawodu.

Znaczna część wyższych dochodów w danej gospodarce będzie pochodziła z inwestycji, a nie z zarobków. Często zdarza się, że im wyższy jest dochód, tym wyższa jest zazwyczaj część pochodząca z inwestycji. Ponieważ większość fortuny wymaga długich okresów, aby się gromadzić, istnienie klasy osób bardzo zamożnych może wynikać ze zdolności tych osób do zachowania swojej fortuny i przekazania jej potomkom. Na uzyskane dochody wpływa inny rodzaj dziedziczenia. Dostęp do dobrze płatnej pracy i statusu społecznego jest w dużej mierze produktem edukacji i możliwości. Zazwyczaj więc dobrze wykształcone dzieci zamożniejszych rodziców mają tendencję do zachowania statusu i siły nabywczej swoich rodziców. Dynamiczna gospodarka zwiększa jednak prawdopodobieństwo osiągnięcia bogactwa i statusu wyłącznie dzięki indywidualnemu wysiłkowi.