Dług publiczny

479

Dług publiczny, zobowiązania rządów, w szczególności potwierdzone papierami wartościowymi, do zapłaty pewnych kwot posiadaczom w przyszłości. Dług publiczny odróżnia się od długu prywatnego, na który składają się zobowiązania osób fizycznych, firm biznesowych i organizacji pozarządowych.

Dług publiczny jest zwykle określany jako dług państwowy, a zatem różni się od długu publicznego organów państwowych i samorządowych. W Stanach Zjednoczonych obligacje emitowane przez stany i samorządy lokalne znane są jako komunalne. W Zjednoczonym Królestwie zadłużenie lub pożyczki zaciągnięte przez władze lokalne są określane jako pożyczki korporacyjne lub hrabstwa, co odróżnia je od zadłużenia rządu centralnego, które często określa się po prostu jako fundusze. W przeszłości pieniądz papierowy był często uważany w Stanach Zjednoczonych za część długu publicznego, ale w ostatnich latach pieniądz był uważany za odrębny rodzaj zobowiązania, częściowo dlatego, że pieniądz papierowy nie jest już zazwyczaj płatny w złocie, srebrze lub innych specyficznych pozycjach o rzeczywistej wartości. Dług publiczny jest obowiązkiem rządu; i chociaż osoby fizyczne są wzywane jako podatnicy do zapewnienia środków na spłatę odsetek i kapitału od długu, ich własny majątek nie może być przypisany do wypełnienia zobowiązań, jeśli rząd tego nie uczyni. Podobnie nie można zazwyczaj zajmować majątku rządowego w celu wywiązania się z tych zobowiązań. W przypadku rządów państwowych posiadacze długów mogą podejmować jedynie takie działania prawne, jakie narzucą im same rządy w celu wyegzekwowania płatności.

Formy długu publicznego mogą być klasyfikowane na wiele różnych sposobów: 1) według terminów zapadalności, jako krótkoterminowy (zapadający za mniej niż pięć lat, często w ciągu kilku tygodni) lub długoterminowy (zapadający za więcej niż pięć lat, do czasu nieokreślonego terminu), 2) według rodzaju emitenta, jako zobowiązania bezpośrednie (emitowane i popierane przez rząd), zobowiązania warunkowe (emitowane zazwyczaj przez przedsiębiorstwo państwowe lub inny organ quasirządowy, ale gwarantowane przez rząd), lub zobowiązanie dotyczące dochodów (poparte przewidywanymi dochodami z przedsiębiorstw komercyjnych będących własnością państwa, takich jak płatne autostrady, przedsiębiorstwa użyteczności publicznej lub systemy tranzytowe, a nie podatkami), 3) lokalizację długu, jako wewnętrznego (znajdującego się w posiadaniu skarbu państwa) lub zewnętrznego (znajdującego się w posiadaniu podmiotu zagranicznego), lub 4) według zbywalności, jako zbywalnych lub niezbywalnych papierów wartościowych (takich jak papiery wartościowe o niskim nominale). S. Obligacje oszczędnościowe).

Wiele dyskusji koncentrowało się na takich kwestiach, jak to, jak duży dług publiczny może bezpiecznie wzrosnąć, jak i kiedy dług publiczny powinien zostać wycofany, jakie skutki dla gospodarki ma zaciąganie pożyczek publicznych, a nawet czy rządy powinny w ogóle zaciągać pożyczki, czy też powinny finansować wszystkie wydatki z bieżących dochodów. Ogólnie rzecz biorąc, uznano, że finansowanie długu jest właściwe w sytuacji, gdy obciążenia podatkowe związane z bieżącym finansowaniem w pewnych okolicznościach byłyby praktycznie lub politycznie niewykonalne; przykładami mogą być, w przypadku rządów krajowych, wojny, a w przypadku samorządów lokalnych, duże projekty kapitałowe, takie jak autostrady, szkoły itp. Poziom długu publicznego waha się w zależności od kraju, od mniej niż 10 procent produktu narodowego brutto (PNB) do ponad dwukrotności PNB. Powszechnie uważa się, że zadłużenie publiczne ma wpływ inflacyjny na gospodarkę i z tego powodu często ucieka się w okresach recesji do stymulowania konsumpcji, inwestycji i zatrudnienia.