Pieniądze – Definicja

1572

Wszystko, co jest ogólnie przyjęte jako środek płatniczy pozwalający na dokonywanie transakcji wymiany w którym są wyrażone ceny i wartości wszystkich innych towarów. 

W przeszłości jako pieniądze używane były często drogocenne towary (np. bursztyny, paciorki, tytoń, kruszce, karty do gry czy żywy inwentarz). Bardziej współczesne wersje pieniądza wraz z  postępem ulegały transformacjom. Początkowo było to złoto, później również weksle ciągnione, banknoty, depozyty bankowe, fundusze elektroniczne oraz wirtualne pieniądze. O pieniądzach mówi się, że funkcjonują na podstawie porozumienia społecznego, w takim sensie, że to społeczna wola akceptacji płatności i utrzymujące się zaufanie do danego środka wymiany ostatecznie decydują o tym, co stanowi „pieniądz”. Gdyby pieniądze nie istniały, wymiany dokonywano by na zasadzie handlu wymiennego. Ponadto byłoby znacznie trudniej oszczędzać środki na przyszłość. Dlatego też stabilny pieniądz jest niezbędny dla funkcjonowania wydajnej gospodarki, ponieważ pełni kilka bardzo ważnych funkcji.

Zrozumieć pieniądze

Pieniądze są powszechnie określane jako waluta. Z ekonomicznego punktu widzenia, każdy rząd ma swój własny system pieniężny. Waluty kryptograficzne są również opracowywane w celu finansowania i wymiany międzynarodowej na całym świecie.

Pieniądz jest płynnym aktywem wykorzystywanym do rozliczania transakcji. Funkcjonuje on w oparciu o ogólną akceptację jego wartości w ramach gospodarki rządowej oraz w obrocie międzynarodowym poprzez wymianę walutową. Aktualna wartość waluty pieniężnej nie musi pochodzić z materiałów użytych do produkcji banknotu lub monety. Zamiast tego wartość jest uzyskiwana na podstawie gotowości do uzgodnienia wykazywanej wartości i polegania na niej w przyszłych transakcjach. Jest to podstawowa funkcja pieniądza: powszechnie uznany środek płatniczy, który ludzie i gospodarki światowe zamierzają utrzymywać jako zapłatę za bieżące lub przyszłe transakcje i są skłonne przyjąć jako taką.

Systemy pieniądza gospodarczego zaczęły być tworzone z myślą o funkcji wymiany. Wykorzystanie pieniądza jako waluty zapewnia scentralizowane medium dla kupna i sprzedaży na rynku. Został on ustanowiony po raz pierwszy w celu zastąpienia barterowania. Waluta pieniężna pomaga zapewnić system pozwalający na przezwyciężenie podwójnego zbiegu okoliczności. Podwójny zbieg okoliczności jest wszechobecnym problemem w gospodarce barterowej, gdzie aby móc handlować, każda ze stron musi mieć coś, czego chce druga strona. Kiedy wszystkie strony używają i dobrowolnie akceptują uzgodnioną walutę pieniężną, mogą uniknąć tego problemu.

Aby być najbardziej użytecznym jako pieniądz, waluta powinna być:

  • 1) zamienna,
  • 2) trwała,
  • 3) przenośna,
  • 4) rozpoznawalna,
  • 5) stabilna.

Zamienna

Jednostki towaru powinny być stosunkowo jednolitej jakości, tak aby można je było wymieniać między sobą. Jeżeli różne jednostki towaru mają różną jakość, to ich wartość do wykorzystania w przyszłych transakcjach może nie być wiarygodna lub spójna. Próba wykorzystania towaru nieczytelnego jako pieniądza powoduje powstanie kosztów transakcyjnych polegających na indywidualnej ocenie każdej jednostki towaru, zanim będzie można dokonać wymiany.

Trwała

izyczny charakter towaru powinien być wystarczająco trwały, aby zachować jego przydatność w przyszłych wymianach i być wielokrotnie wykorzystywany. Towar łatwo psujący się lub szybko niszczący się wraz z wykorzystaniem w wymianie nie będzie tak użyteczny w przyszłych transakcjach. Próba użycia dobra nietrwałego, ponieważ pieniądz stoi w sprzeczności z wartością użytkową pieniądza zasadniczo zorientowaną na przyszłość.

Przenośna

Powinien być podzielony na małe ilości, aby ludzie na tyle wysoko cenili sobie jego pierwotną wartość użytkową, aby można było wygodnie przenosić lub przewozić wartościowe ilości towaru. Niepodzielny towar, nieruchomy towar lub towar o niskiej oryginalnej wartości użytkowej może stwarzać problemy. Próba wykorzystania towaru nieporęcznego jako pieniądza może spowodować powstanie kosztów transakcyjnych albo fizycznego transportu dużych ilości towaru o niskiej wartości, albo zdefiniowania praktycznego, zbywalnego prawa własności do niepodzielnego lub nieruchomego przedmiotu.

Rozpoznawalna

Autentyczność i ilość towaru powinna być łatwa do ustalenia dla użytkowników, tak aby mogli oni łatwo zgodzić się na warunki wymiany. Próba wykorzystania nierozpoznawalnego towaru jako pieniądza powoduje powstanie kosztów transakcyjnych uzgodnienia autentyczności i ilości towaru przez wszystkie strony wymiany.

Stabilna

Wartość, jaką ludzie stawiają na dobro w stosunku do innych dóbr, którymi są skłonni handlować, powinna być stosunkowo stała lub wzrastać w czasie. Towar, którego wartość zmienia się znacznie w górę i w dół w czasie lub stale traci na wartości w czasie, jest mniej odpowiedni. Próba wykorzystania dobra niestabilnego jako pieniądza powoduje koszty transakcji polegające na wielokrotnym przeszacowaniu wartości towaru w każdej kolejnej transakcji oraz ryzyko, że wartość giełdowa towaru może spaść poniżej jego innej bezpośredniej wartości użytkowej lub nie będzie w ogóle użyteczna, w którym to przypadku nie będzie on już krążył w obiegu jako pieniądz.

Różne funkcje ekonomiczne pieniędzy

  • Są jednostką rozrachunkową i stanowią powszechny środek mierzenia wartości
  • Są środkiem wymiany i środkiem płatniczym
  • Standardy dla płatności odroczonych i gromadzenia przyszłej wartości
  • Stanowią mechanizm lokacyjny i kontrolny gospodarki

O pieniądzach

  • Święty Paweł – Umiłowanie pieniądza jest źródłem wszelkiego zła.
  • Carl Sandberg – Pieniądze to władza, wolność, bezpieczeństwo, źródło wszelkiego zła i błogosławieństwo.
  • Francis Bacon – Pieniądz jest jak błoto – dobry tylko do rozrzucania
  • Karol Marks – Pieniądz to wydzielona esencja pracy i egzystencji człowieka.
  • Mark Twain – Żądza pieniądza istniała zawsze, ale w historii świata nigdy nie była szaleństwem – aż do naszych czasów.
  • Lew Tołstoj – Pieniądz to nowa forma niewolnictwa.
  • Sigmund Freud – W rzeczywistości zawsze tam, gdzie dominowały bądź zachowały się archaiczne sposoby myślenia – w starożytnych cywilizacjach, w mitach, w baśniach i przesądach, w nieświadomości, w snach i neurozach – pieniądze pojawiają się w niezwykle bliskiej relacji do brudu.
  • Samuel Johnson – Trudno o bardziej niewinny sposób skłonienia człowieka do pracy niż poprzez zarabianie pieniędzy.
  • W.S. Hill-Reid – Zdaje się, że pieniądz – środek wymiany czy też jątrzenia – dysponuje mocami niemal nadprzyrodzonymi, będąc zdolnym do wzbudzania poczucia szczęścia i rozpaczy. To od nas zależy, czy jesteśmy jego panami, czy sługami.

Pieniądze na stół (powiedzenie)

Zwrot dotyczący natychmiastowej płatności za towar lub usługę. Oznacza on m.in. niedostępność kredytu. Można więc powiedzieć: „Wiarygodność kupującego była zerowa – musiał wyłożyć pieniądze na stół”. Angielski zwrot cash on the barrelhead odnosi się do górnej (płaskiej) strony beczki. W czasach Dzikiego Zachodu, w toku negocjacji na targu między sprzedawcą a kupującym, ten ostatni zwykle składał ostateczną ofertę przez wyłożenie pieniędzy na beczkę.

Żadnej zaliczki, żadnego kredytu

Kładź więc pieniądze na stół, moje złotko
Czas już dorosnąć, zamiast ględzić słodko
Żadnej zaliczki, żadnego kredytu
Nie będę cię szukał, zajęć mam bez liku

Pieniądze na stół, no, przecież ci mówię
Całość, co do grosza, ułamków nie lubię
Żadnej zaliczki, żadnego kredytu
W siedzeniu na miejscu nie widzisz kolorytu

Słowa piosenki Dolly Parton

Pieniądze trzymane pod materacem (slang)

Gotówka gromadzona poza systemem finansowym z powodu braku zaufania do instytucji finansowych lub do lokalnej waluty. Szacuje się, że w czasach komunizmu w Związku Radzieckim trzymano „pod materacem” ponad 500 mln USD.

Włóż do banku!

Zapewniam was, moi drodzy, że wasze pieniądze będą bezpieczniejsze w ponownie otwartym banku niż pod materacem.

Prezydent USA Franklin Delano Roosevelt, marzec 1933 r. Cyt. za: Ahamed, The Lords of Finance, 2010, s. 455

Historia pieniądza: co było na początku?

Człowiek handlował przez długi czas, zanim wynalazł pieniądze. Już prymitywni ludzie wymieniali między sobą różne przedmioty. Jednak rozwój społeczny człowieka doprowadził do podziału pracy. Opierał się on na podziale obowiązków, ale także na specjalizacji. Ci „specjaliści” (np. rzemieślnicy) potrzebowali odpowiednich produktów, które mogliby uzyskać wymieniając swoje towary, np. na żywność. Ta forma wymiany towarów na towary nazywana jest barter. Z czasem jednak istniała potrzeba posiadania przedmiotu, który symbolizowałby wartość samą w sobie i pozwalał ludziom ratować lub kupować dowolny produkt.

Arystoteles uważał, że tworzenie pieniądza jest wynikiem rozwoju wymiany z odległymi krajami. Jean Burdian, czternastowieczny teoretyk, zauważył, że mały, łatwy w transporcie i cenny przedmiot najlepiej nadaje się do wymiany. Taki przedmiot stał się metalowymi dyskami wykonanymi z metalu szlachetnego zwanego monetą. Poznajmy więc początki pieniądza.

Trzy tysiące lat p.n.e., na obszarze pomiędzy Tygrysem a Eufratem, w jednej z najstarszych pisanych kultur świata, narodził się interesujący system walutowy oparty na ziarnie. Miliony zachowanych tabletek w kształcie litery cuneiform (czasopismo powstało w celu rejestrowania płatności podatków płaconych w zbożu) dostarczają informacji na temat codziennej pracy i życia mieszkających tam ludzi. Wiemy na przykład, że każdy zawód miał wcześniej ustalone wynagrodzenie wypłacane w jęczmieniu, z którego wytwarzano podstawowe produkty żywnościowe – chleb i piwo. Zapracowani rolnicy złożyli hołd monarsze i świątyniom. Nadwyżki gromadzono w dużych magazynach, które były przedmiotem zazdrości ludów koczowniczych. Główną zaletą ziarna, oprócz jego szerokiej dostępności, była łatwość dodawania lub usuwania w celu dokładnego zmierzenia jego wartości. Szekel, nazwa współczesnej waluty Izraela, pochodzi od słowa szekel, które Babilończycy i Asyryjczycy nazywali ziarnem.

Wśród wielu narodów, zwierzęta służyły jako środek wymiany. Już w „Iliadzie”, starożytnym wierszu greckim, wartość towarów podawana jest w liczbie zwierząt. Starożytni Rzymianie mawiali „pecunia non olet” (pieniądze nie śmierdzą). To powiedzenie rzymskiego cesarza Vespasiana jest wszystkim znane. Ale nie każdy wie, że słowo pecunia, czyli pieniądz, pochodzi od słowa pecus, oznaczającego bydło rogate, które w czasach przedmonetarnych było konwencjonalną miarą wartości. To samo stało się ze Słowianami, którzy mówili „skot” na bydle. Jeszcze w średniowiecznej Polsce stosowano jednostkę monetarną zwaną deskorolką.

Kontraktowymi środkami wymiany i pomiaru wartości mogły być przedmioty metalowe, naczynia lub narzędzia: czajniki, sierpy, pieczenie rożna. Te ostatnie, metalowe pręty, zwane obelos, dały początek greckiej nazwie obelos, podczas gdy kiść sześciu obelos – tyle było w garści – opisywano jako drachmy, czyli tak samo jak „garść”. Stąd jest to tylko krok do arabskich dirhmów, które w średniowieczu dotarły do ziem polskich.

Przedmiotami specjalnymi były przedmioty z metalu szlachetnego. Niezwykle interesujące znalezisko odkryto w świątyni Artemidy w Efezie. Jest to samorodek elektronu, naturalny stop złota i srebra, opatrzony pieczęcią złotnika lub oryginalną monetą. Ten wynalazek starożytnych Lidian – legendarnego króla Krezusa – został spopularyzowany przez znakomitych kupców – Fenicjan.

Moneta zrewolucjonizowała handel. Zamiast różnych sztuk złota, które należało zważyć i zmierzyć dla każdej transakcji, stworzono okrągły obiekt, na którym umieszczono znaki specjalne, które po prostu trzeba było policzyć. Emitent – zazwyczaj miasto-państwo, bijąc swój symbol na monecie, gwarantował jej wartość i jakość. Szczególną pozycję w świecie greckim zajmowały „sowy”. -Pieniądze bogatych i potężnych Aten. Reprezentowali głowę bogini Ateny i sowy. Ewangelia opisuje historię, według której Jezus postrzegał łapówki w świątyni w Jerozolimie, najważniejszym miejscu dla judaizmu. Handel, do którego odnosi się ta historia, był bardzo ciekawie zorganizowany. Ponieważ świątynia była naturalnym centrum wspólnoty, idealnie nadawała się na targi. Aby jednak móc w niej uczestniczyć, trzeba było wymienić swoje monety na specjalne pieniądze na świątynię. Uzyskane w ten sposób monety służyły celowi tezauryzacji, czyli akumulacji bogactwa. W świecie starożytnym miejsca kultu często słynęły z bogactwa.

Żydowski kupiec Ibrahim ibn Jakub, podążając szlakami handlowymi Europy X wieku, zaobserwował w Pradze interesujący środek wymiany, który opisał. Do drobnych transakcji handlowych ludność wykorzystywała małe kawałki płócien zwanych płótnami, które można było kupić w specjalnym kantorze. W ten sposób miejscowy władca zarabiał na sprzedaży tych chust, a kupcy mieli łatwiejszy handel, korzystając z jednego pieniądza. Prawdopodobnie z tych kawałków płótna wywodzi się obecnie używane w języku polskim słowo „płacić”. Istnieją jednak teorie, które obecnie są używane do płacenia, wywodzące się z dzielenia, czyli grania w ozdoby, srebrne sztabki, a nawet monety.

Słowo „moneta” pochodzi od starożytnego Rzymu. Tak nazywano boginię Juno i mennicę w jej świątyni na Kapitolu. Z czasem słowo to zostało przeniesione do samych pieniędzy. Rzym produkował monety już w IV w. p.n.e. Z czasem, wraz z rosnącą rolą miasta, jego monety stały się pierwszą paneuropejską walutą. Aby zamanifestować swoją moc, cesarze umieścili na monetach własne wizerunki. W ten sposób, nawet w najdalszych zakątkach imperium, było jasne, kto zasługuje na posłuszeństwo. Echa tego zjawiska można znaleźć w Ewangelii. Jezus, zapytany przez faryzeuszy, czy pobożny Żyd powinien być opodatkowany przez rzymskich okupantów, odpowiada: „A czyj obraz widzisz na monecie? Daj Cezarowi to, co należy do Cezara, Boże, co jest boskie. Nie bez znaczenia była promocja boskiego kultu cesarza, którego wizerunek był najczęściej przedstawiany na monetach.

Żydowski kupiec Ibrahim ibn Jakub, spacerując szlakami handlowymi Europy X wieku, zaobserwował w Pradze interesujący środek wymiany, który opisał. Do drobnych transakcji handlowych ludność wykorzystywała małe kawałki płócien zwanych płótnami, które można było kupić w specjalnym kantorze. W ten sposób miejscowy władca zarabiał na sprzedaży tych chust, a kupcy mieli łatwiejszy handel, korzystając z jednego pieniądza. Prawdopodobnie z tych kawałków płótna wywodzi się obecnie używane w języku polskim słowo „płacić”. Istnieją jednak teorie, które obecnie są używane do płacenia, wywodzące się z dzielenia, czyli grania w ozdoby, srebrne sztabki, a nawet monety.

Słowo „moneta” pochodzi od starożytnego Rzymu. Tak nazywano boginię Juno i mennicę w jej świątyni na Kapitolu. Z czasem słowo to zostało przeniesione do samych pieniędzy. Rzym produkował monety już w IV w. p.n.e. Z czasem, wraz z rosnącą rolą miasta, jego monety stały się pierwszą paneuropejską walutą. Aby zamanifestować swoją moc, cesarze umieścili na monetach własne wizerunki. W ten sposób, nawet w najdalszych zakątkach imperium, było jasne, kto zasługuje na posłuszeństwo. Echa tego zjawiska można znaleźć w Ewangelii. Jezus, zapytany przez faryzeuszy, czy pobożny Żyd powinien być opodatkowany przez rzymskich okupantów, odpowiada: „A czyj obraz widzisz na monecie? Daj Cezarowi to, co należy do Cezara, Boże, co jest boskie. Nie bez znaczenia była promocja boskiego kultu cesarza, którego wizerunek był najczęściej przedstawiany na monetach.

Termin „pieniądze nie śmierdzą” pochodzi z tego starożytnego miasta. Cesarz Vespasian odpowiedział swojemu synowi Tytusowi w ten sam sposób, mówiąc, że pobieranie podatków z publicznych toalet obraża majestat cesarza.

Marco Polo, słynny podróżnik z przełomu XIII i XIV wieku, przywiózł do Europy ciekawe relacje z odległych zakątków świata. W czasie podróży dotarł również do Chin, gdzie wśród wielu niespodzianek obserwował papierowe pieniądze. Cesarz, aby nakarmić swoje skarbiec, zmusił swoich poddanych do wymiany złotych monet na drukowane.

Państwo Środka znało w swojej historii wiele rodzajów pieniądza. Jedną z najstarszych były muszle, zarówno naturalne, jak i wykonane z nefrytu lub brązu. Do czasu zjednoczenia kraju, w różnych częściach kraju stosowano różne waluty. Dopiero w III wieku p.n.e. płótno i noże zastąpiły charakterystyczne okrągłe monety kwadratowym otworem, świadczącym o postępie cywilizacyjnym zjednoczonego państwa.

Muszle były środkiem płatniczym nie tylko w Chinach. Były one również używane w Indiach i Japonii, a także wśród mniej cywilizowanych ludów żyjących w Afryce, Azji i Oceanii. Do dziś takie pieniądze muszlowe są nadal używane na niektórych wyspach Pacyfiku. W niektórych kulturach, przedmioty z kamienia lub kawałki kamienia były używane jako listy płac. Mogą to być siekiery kamienne (Nowa Gwinea, Europa Środkowa), marmurowe dyski (Nowe Hybrydy), agat (Borneo) lub nefryt (Chiny).

Produkty żywnościowe były również substytutem pieniądza. Słodka czekolada nie jest związana z pieniędzmi. Jednak w Ameryce Środkowej ziarna drogocennych ziaren kakaowca były wykorzystywane jako podstawa wynagrodzenia. Podobnie było w średniowiecznej Europie z drogocennymi przyprawami: piórami, goździkami, cynamonem – korzeniami, jak wtedy powiedziano – z którymi często uiszczano płatności lub płacono kary sądowe. Sól była niezwykle ważnym i cennym artykułem spożywczym. W średniowiecznej Polsce miała ona taką wartość, że sądy nakładały kary pieniężne liczone w rudach soli.

Marco Polo, znany podróżnik z przełomu XIII i XIV wieku, przywiózł do Europy ciekawe relacje z odległych zakątków świata. W czasie podróży dotarł także do Chin, gdzie wśród wielu niespodzianek obserwował papierowe pieniądze. Cesarz, aby nakarmić swoje skarbiec, zmusił swoich poddanych do wymiany złotych monet na drukowane.

Państwo Środka znało w swojej historii wiele rodzajów pieniądza. Jedną z najstarszych były muszle, zarówno naturalne, jak i wykonane z nefrytu lub brązu. Do czasu zjednoczenia kraju, w różnych częściach kraju stosowano różne waluty. Dopiero w III wieku p.n.e. płótno i noże zastąpiły charakterystyczne okrągłe monety kwadratowym otworem, świadczącym o postępie cywilizacyjnym zjednoczonego państwa.

Muszle były środkiem płatniczym nie tylko w Chinach. Były one również używane w Indiach i Japonii, a także wśród mniej cywilizowanych ludów żyjących w Afryce, Azji i Oceanii. Do dziś takie pieniądze muszlowe są nadal używane na niektórych wyspach Pacyfiku. W niektórych kulturach, przedmioty z kamienia lub kawałki kamienia były używane jako listy płac. Mogą to być siekiery kamienne (Nowa Gwinea, Europa Środkowa), marmurowe dyski (Nowe Hybrydy), agat (Borneo) lub nefryt (Chiny).

Produkty żywnościowe były również substytutem pieniądza. Słodka czekolada nie jest związana z pieniędzmi. Jednak w Ameryce Środkowej ziarna drogocennych ziaren kakaowca były wykorzystywane jako podstawa wynagrodzenia. Podobnie było w średniowiecznej Europie z drogocennymi przyprawami: piórami, goździkami, cynamonem – korzeniami, jak wtedy powiedziano – z którymi często uiszczano płatności lub płacono kary sądowe. Sól była niezwykle ważnym i cennym artykułem spożywczym. W średniowiecznej Polsce miała ona taką wartość, że sądy nakładały kary pieniężne liczone w rudach soli.

W dzisiejszych czasach spotykamy się również z pieniędzmi „żywnościowymi”. Zwykle dzieje się to w czasie różnych kryzysów. Nie tak dawno temu, w czasach PRL-u, kiedy kraj znajdował się w kryzysie, oficjalne pieniądze nie miały dużej wartości, ludność zamieniała stale rosnące ceny na towary kontraktowe. Takim substytutem pieniądza mógł być cukier, a nawet racjonowany alkohol.

Zobacz jak oszczędzać pieniądze.

Najważniejsze pieniądze świata połączone w pary walutowe

Majors (główne)

Para walutowaKrajPełna nazwa waluty
EUR/USDStrefa euro/Stany Zj.Euro/Dolar
USD/JPYStany Zj./JaponiaDolar/Jen
GBP/USDWielka Brytania/Stany Zj.Funt/Dolar
USD/CHFStany Zj./SzwajcariaDolar/Frank szwajcarski
USD/CADStany Zj./KanadaDolar/Dolar kanadyjski
AUD/USDAustralia/Stany Zj.Dolar australijski/Dolar
NZD/USDNowa Zelandia/Stany Zj.Dolar nowozelandzki/Dolar

Crosy z euro

Para walutowaKrajPełna nazwa waluty
EUR/CHFStrefa euro/SzwajcariaEuro/Frank szwajcarski
EUR/GBPStrefa euro/Wielka BrytaniaEuro/Funt
EUR/CADStrefa euro/KanadaEuro/Dolar kanadyjski
EUR/AUDStrefa euro/AustraliaEuro/Dolar australijski
EUR/NZDStrefa euro/Nowa ZelandiaEuro/Dolar nowozelandzki

Crosy z jenem

Para walutowaKrajPełna nazwa waluty
EUR/JPYStrefa euro/JaponiaEuro/Jen
GBP/JPYWielka Brytania/JaponiaFunt/Jen
CHF/JPYSzwajcaria/JaponiaFrank szwajcarski/Jen
AUD/JPYAustralia/JaponiaDolar australijski/Jen
NZD/JPYNowa Zelandia/JaponiaDolar nowozelandzki/Jen

Crosy z funtem

Para walutowaKrajPełna nazwa waluty
GBP/CHFWielka Brytania/SzwajcariaFunt/Frank szwajcarski
GBP/CADWielka Brytania/KanadaFunt/Dolar kanadyjski
GBP/AUDWielka Brytania/AustraliaFunt/Dolar australijski
GBP/NZDWielka Brytania/Nowa ZelandiaFunt/Dolar nowozelandzki

Pozostałe crosy walutowe

PARAKRAJWymowa
AUD/CHFAustralia / Szwecja“aussie swissy” Dolar australijski/Frank szwajcarski
AUD/CADAustralia / Kanada“aussie loonie” Dolar australijski/Dolar kanadyjski
AUD/NZDAustralia / Nowa Zelandia“aussie kiwi” Dolar australijski/Dolar nowozelandzki
CAD/CHFCanada / Szwecja“loonie swissy” Dolar kanadyjski/Frank szwajcarski
NZD/CHFNew Zealand / Szwecja“kiwi swissy”
NZD/CADNew Zealand / Kanada“kiwi loonie”

Exotic (Egzotyczne pieniądze)

Para walutoweKRAJWymowa
USD/HKDUSA / Hong Kong 
USD/SGDUSA / Singapur 
USD/ZARUSA / RPA“dollar rand”
USD/THBUSA / Tajlandia“dollar baht”
USD/MXNUSA / Meksyk“dollar peso”
USD/DKKUSA / Dania“dollar krone”
USD/SEKUSA / Szwecja 
USD/NOKUSA / Norwegia