Norweski Państwowy Fundusz Emerytalny

330

Rządowy Fundusz Emerytalny Norwegii składa się z dwóch całkowicie odrębnych państwowych funduszy majątkowych należących do rządu Norwegii.

Rządowy Fundusz Emerytalny Global, znany również jako Fundusz Naftowy, został utworzony w 1990 r. w celu inwestowania nadwyżki dochodów norweskiego sektora naftowego. Dysponuje aktywami o wartości ponad 1 biliona USD, w tym 1,4% akcji i udziałów na świecie, co czyni go największym państwowym funduszem majątkowym na świecie. W maju 2018 roku był wart około 195 000 USD na jednego obywatela Norwegii. Posiada również portfele nieruchomości i inwestycji o stałym dochodzie. Wiele spółek jest wykluczonych przez fundusz ze względów etycznych.

Rządowy Fundusz Emerytalny Norwegii jest mniejszy i został utworzony w 1967 r. jako rodzaj narodowego funduszu ubezpieczeniowego. Jest on zarządzany oddzielnie od Funduszu Ropy Naftowej i ogranicza się do inwestycji krajowych i skandynawskich, a zatem jest kluczowym udziałowcem wielu dużych przedsiębiorstw norweskich, głównie za pośrednictwem Giełdy Papierów Wartościowych w Oslo.

RodzajRządowy
Założony1967
1990
Kwatera głównaNorwegia
Aktywa ogółem10 000 000 000 000 NOK (25 października 2019 r.) 
Właścicielrząd Norwegii
Strona internetowawww.nbim.no 

Cel norweskiego funduszu

Rządowy Fundusz Emerytalny Norwegii ma na celu ułatwienie dokonywania oszczędności rządowych w celu finansowania rosnących wydatków na publiczne świadczenia emerytalne oraz wspieranie długoterminowych rozważań dotyczących wydatków na rządowe dochody z ropy naftowej. Właściwe długoterminowe zarządzanie Funduszem przyczynia się do zwiększenia kapitału własnego międzypokoleniowego, umożliwiając czerpanie korzyści z dochodów z ropy naftowej zarówno obecnym, jak i przyszłym pokoleniom.

Strategia inwestycyjna

Strategia inwestycyjna Rządowego Funduszu Emerytalnego opiera się na dążeniu do maksymalizacji zwrotu z aktywów funduszu przy umiarkowanym poziomie ryzyka. Strategia ta opiera się na ocenie oczekiwanego zwrotu i ryzyka w perspektywie długoterminowej i wynika z celu i charakterystycznych cech funduszu, przewag komparatywnych podmiotu zarządzającego aktywami, a także założeń dotyczących funkcjonowania rynków finansowych. Ministerstwo przywiązuje dużą wagę do zakotwiczenia strategii inwestycyjnej w teorii finansów, badaniach i zgromadzonym doświadczeniu.

Strategia inwestycyjna jest wyrażona poprzez skład strategicznych wskaźników odniesienia Funduszu dla akcji i stałego dochodu, por. rysunek powyżej. Kapitał GPFG jest w całości inwestowany za granicą w walucie obcej, natomiast główna część aktywów GPFN jest inwestowana na norweskich rynkach akcji i dochodów stałych. W tym względzie istnieją wyraźne różnice między tymi dwoma funduszami: GPFN jest stosunkowo dużym inwestorem na małym rynku kapitałowym, natomiast GPFG jest, w kategoriach względnych, niewielkim inwestorem na dużych rynkach międzynarodowych.

Należy być przygotowanym na znaczne wahania wartości rządowego funduszu emerytalnego z roku na rok. Fundusz jest bardzo odporny na takie wahania. Jedną z przyczyn tej wysokiej zdolności do ponoszenia ryzyka jest niskie prawdopodobieństwo dużych wypłat w krótkim czasie. W związku z tym celem strategii inwestycyjnej nie jest zminimalizowanie krótkoterminowych wahań wartości Funduszu. Strategia obejmująca ten cel przyniosłaby z czasem znacznie niższy oczekiwany zwrot.