Polityka Monetarna (Pieniężna)

959

Polityka Monetarna to narzędzie, z którego korzysta przede wszystkim bank centralny kraju, w przeciwieństwie do polityki fiskalnej stosowanej przez rządy. Polityka fiskalna kraju jest stosowana za pomocą następujących głównych narzędzi:

Co to jest polityka pieniężna (monetarna)?

Polityka pieniężna polega na opracowaniu, ogłoszeniu i wdrożeniu planu działań podjętych przez bank centralny , radę walutową lub inny właściwy organ monetarny kraju kontrolującego ilość pieniądza w gospodarce i kanały, za pomocą których nowe pieniądze jest zaopatrywany. Polityka pieniężna polega na zarządzaniu podażą pieniądza i stopami procentowymi w celu osiągnięcia celów makroekonomicznych, takich jak kontrolowanie inflacji , konsumpcji, wzrostu i płynności . Osiąga się to poprzez takie działania, jak modyfikacja stopy procentowej, kupno lub sprzedaż obligacji skarbowych, regulacja kursów walutowych oraz zmiana kwoty pieniądza, którą banki muszą utrzymywać jako rezerwy.

Warto zapamiętać

  • Polityka pieniężna to sposób, w jaki bank centralny lub inna agencja zarządza podażą pieniądza i stóp procentowych w gospodarce, aby wpływać na produkcję, zatrudnienie i ceny.
  • Politykę pieniężną można ogólnie zaklasyfikować jako ekspansywną lub kurczącą się.
  • Narzędzia polityki pieniężnej obejmują operacje otwartego rynku, bezpośrednie pożyczki dla banków, wymogi dotyczące rezerw bankowych, niekonwencjonalne programy pożyczek interwencyjnych oraz zarządzanie oczekiwaniami rynku (w zależności od wiarygodności banku centralnego).

Zrozumienie polityki pieniężnej

Ekonomiści, analitycy, inwestorzy i eksperci finansowi na całym świecie z niecierpliwością czekają na raporty dotyczące polityki pieniężnej i wyniki spotkań obejmujących podejmowanie decyzji dotyczących polityki pieniężnej. Takie zmiany mają długotrwały wpływ na całą gospodarkę, a także na konkretny sektor przemysłu lub rynek.

Polityka pieniężna jest formułowana na podstawie danych wejściowych zebranych z różnych źródeł. Na przykład władza monetarna może przyjrzeć się liczbom makroekonomicznym, takim jak PKB i inflacja, stopy wzrostu specyficzne dla branży / sektora i powiązane dane, zmiany geopolityczne na rynkach międzynarodowych (takie jak embargo na ropę lub taryfy handlowe), obawy zgłaszane przez grupy reprezentujące branże i przedsiębiorstwa , wyniki badań ankiet znanych organizacji oraz opinie rządu i innych wiarygodnych źródeł.

Władze monetarne zazwyczaj otrzymują mandat polityczny, aby osiągnąć stabilny wzrost produktu krajowego brutto (PKB) , utrzymać niskie stopy bezrobocia oraz utrzymać stopy wymiany walutowej i inflacji w przewidywalnym zakresie. Polityka pieniężna może być stosowana w połączeniu z polityką fiskalną lub jako alternatywa dla polityki podatkowej , która wykorzystuje podatki, pożyczki rządowe i wydatki na zarządzanie gospodarką.

Rodzaje polityki pieniężnej

Na szerokim poziomie polityka pieniężna jest klasyfikowana jako ekspansywna lub kurcząca się.

Jeśli kraj stoi w obliczu wysokiej stopy bezrobocia podczas spowolnienia lub recesji , władza monetarna może zdecydować się na ekspansywną politykę mającą na celu zwiększenie wzrostu gospodarczego i zwiększenie aktywności gospodarczej. W ramach ekspansywnej polityki pieniężnej władza monetarna często obniża stopy procentowe za pomocą różnych środków, które sprawiają, że oszczędzanie pieniędzy jest względnie niekorzystne i promuje wydatki. Prowadzi to do zwiększenia podaży pieniądza  na rynku, z nadzieją na zwiększenie inwestycji i wydatków konsumenckich. Niższe stopy procentowe oznaczają, że firmy i osoby prywatne mogą zaciągać pożyczki na dogodnych warunkach, aby rozwijać działalność produkcyjną i wydawać więcej na towary konsumpcyjne o dużych biletach. Przykładem tego ekspansywnego podejścia są niskie do zera stopy procentowe utrzymywane przez wiele wiodących gospodarek na całym świecie od czasu kryzysu finansowego w 2008 roku .

Jednak zwiększona podaż pieniądza może prowadzić do wyższej inflacji , podnosząc koszty utrzymania i koszty prowadzenia działalności gospodarczej. Skurczowa polityka pieniężna poprzez zwiększenie stóp procentowych i spowolnienie wzrostu podaży pieniądza ma na celu obniżenie inflacji. Może to spowolnić wzrost gospodarczy i zwiększyć bezrobocie, ale często jest wymagane w celu oswojenia inflacji. Na początku lat 80. ubiegłego wieku, kiedy inflacja osiągnęła rekordowy poziom i wahała się w zakresie dwucyfrowym wynoszącym około 15 procent, Rezerwa Federalna podniosła swoją referencyjną stopę procentową do rekordowego poziomu 20 procent. Chociaż wysokie stopy doprowadziły do ​​recesji, udało jej się w ciągu najbliższych kilku lat przywrócić inflację do pożądanego zakresu od 3 do 4 procent.

Narzędzia do wdrażania polityki pieniężnej

Banki centralne wykorzystują szereg narzędzi do kształtowania i wdrażania polityki pieniężnej. 

Pierwszym z nich jest kupno i sprzedaż obligacji krótkoterminowych na otwartym rynku z wykorzystaniem nowo utworzonych rezerw bankowych. Jest to znane jako operacje otwartego rynku . Operacje otwartego rynku tradycyjnie są ukierunkowane na krótkoterminowe stopy procentowe, takie jak stopa funduszy federalnych . Bank centralny dodaje pieniądze do systemu bankowego poprzez zakup aktywów (lub usuwa je poprzez sprzedaż aktywów), a banki reagują, pożyczając pieniądze łatwiej po niższych stopach procentowych (lub, bardziej drogie, według wyższych stóp procentowych), aż do docelowej stopy procentowej banku centralnego jest spełniony. Operacje otwartego rynku mogą również ukierunkować się na konkretne zwiększenie podaży pieniądza, aby banki łatwiej pożyczyły fundusze, kupując określoną ilość aktywów; jest to znane jako łagodzenie ilościowe.

Drugą opcją stosowaną przez władze monetarne jest zmiana stóp procentowych i / lub wymaganego zabezpieczenia, którego bank centralny żąda od bezpośrednich pożyczek awaryjnych dla banków w roli pożyczkodawcy ostatniej szansy. W USA stopa ta jest znana jako stopa dyskontowa . Obciążanie wyższymi stopami i wymaganie większego zabezpieczenia będzie oznaczało, że banki muszą być bardziej ostrożne w przypadku własnych pożyczek lub ryzyka niepowodzenia i jest przykładem kurczącej się polityki pieniężnej. I odwrotnie, udzielanie pożyczek bankom przy niższych stopach procentowych i luźniejszych wymogach w zakresie zabezpieczeń umożliwi bankom udzielanie bardziej ryzykownych pożyczek o niższych stopach procentowych i uruchamianie ich z niższymi rezerwami, a także jest ekspansywne.

Organy stosują również trzecią opcję – wymogi dotyczące rezerw , które odnoszą się do funduszy, które banki muszą zatrzymać jako odsetek depozytów złożonych przez swoich klientów, aby zapewnić, że są w stanie wypełnić swoje zobowiązania. Obniżenie tego wymogu rezerwowego uwalnia więcej kapitału dla banków na oferowanie pożyczek lub zakup innych aktywów. Zwiększenie rezerwy ma efekt odwrotny, ograniczając akcję kredytową banków i spowalniając wzrost podaży pieniądza.

Oprócz standardowej ekspansyjnej i kurczącej się polityki pieniężnej, niekonwencjonalna polityka pieniężna zyskała ostatnio ogromną popularność. W okresach ekstremalnego kryzysu gospodarczego, takiego jak kryzys finansowy w 2008 r., Amerykański Fed wprowadził do swojego bilansu biliony dolarów w  banknotach skarbowych  i  papierach wartościowych zabezpieczonych hipoteką , wprowadzając programy pożyczania wiadomości i zakupu aktywów, które łączyły aspekty pożyczek dyskontowych, otwartego rynku operacje i łagodzenie ilościowe. Podążyły za tym władze monetarne innych wiodących gospodarek na całym świecie, podobnie jak Bank Anglii , Europejski Bank Centralny i Bank Japonii .

Wreszcie, oprócz bezpośredniego wpływu na podaż pieniądza i warunki udzielania pożyczek bankowych, banki centralne mają potężne narzędzie do kształtowania oczekiwań rynku poprzez publiczne ogłoszenia o przyszłej polityce banku centralnego. Oświadczenia banków centralnych i zapowiedzi polityki poruszają rynki, a inwestorzy, którzy domyślają się, co zrobią banki centralne, mogą dobrze zarobić. Niektórzy bankierzy centralni decydują się być celowo nieprzejrzystymi dla uczestników rynku w przekonaniu, że zwiększy to efektywność zmian polityki pieniężnej, czyniąc ich nieprzewidywalnymi i nie „wpychanymi” z wyprzedzeniem w ceny rynkowe. Inni wybierają coś przeciwnego:

Jednak ogłoszenia dotyczące polityki są skuteczne tylko w zakresie wiarygodności organu odpowiedzialnego za sporządzanie, ogłaszanie i wdrażanie niezbędnych środków. W idealnym świecie takie władze monetarne powinny działać całkowicie niezależnie od wpływów rządu, nacisków politycznych lub jakichkolwiek innych organów odpowiedzialnych za tworzenie polityki. W rzeczywistości rządy na całym świecie mogą mieć różny poziom ingerencji w pracę władz monetarnych. Może różnić się od rządu, sądownictwa lub partii politycznych, których rola ograniczona jest do mianowania tylko kluczowych członków władzy, lub może rozciągać się na zmuszanie ich do ogłoszenia środków populistycznych (na przykład wpływania na zbliżające się wybory). Jeśli bank centralny ogłosi specjalną politykę ograniczającą wzrost inflacji, inflacja może nadal utrzymywać się na wysokim poziomie, jeśli zwykła opinia publiczna nie będzie miała zaufania do władzy lub jej zaufanie będzie niewielkie. Podejmując decyzje inwestycyjne w oparciu o ogłoszoną politykę pieniężną, należy również wziąć pod uwagę wiarygodność władzy.