Kurs: Dolar kanadyjski CAD / PLN

cad

2953

Dolar kanadyjski ang.Canadian Dollar / Dollar canadien, (symbol – CAD lub CAN $) jest walutą Kanady o międzynarodowym kodzie – CAD. Dolar kanadyjski jest również oznaczony symbolem – C$. Jest to oficjalna waluta Kanady. Jeden dolar kanadyjski jest podzielony na sto centów kanadyjskich. Monety CAD są dostępne w nominałach: 1, 5, 10, 25, 50 (¢), 1, 2 ($) i banknoty w nominałach: 5, 10, 20, 50, 100 ($). Pierwsze dolary kanadyjskie, które wzorowane były na dolarze amerykańskim, zostały wprowadzone przez Bank Montrealu w 1817 roku. Bankiem centralnym odpowiedzialnym za dolara kanadyjskiego jest Bank Kanady.

Kurs dolara kanadyjskiego CAD / PLN

Poniżej aktualny kurs waluty i cena dolara kanadyjskiego CAD w relacji do polskiego złotego PLN prezentowana na wykresie.

Wykres cenowy i notowania CAD PLN

Analia i prognozy dla CAD

Dolar kanadyjski
Kod ISO 4217CAD i CAN
Państwo Kanada
Poziom inflacji1,6% w 2016
Podział1 dolar = 100 centów
SymbolC$
Monety1, 5, 10, 25, 50 centów
1, 2 dolary
Banknoty1*, 2*, 5, 10, 20, 50, 100 dolarów (* – rzadko spotykane, ale obiegowe).
Bank centralnyBank of Canada/Banque du Canada
MennicaRoyal Canadian Mint
Dolar kanadyjski CAD

W 1989 r. emisja banknotów jednodolarowych ustała, a w 1996 r. Banknoty dwudolowe zostały zastąpione monetami. 12 maja 2000 r. Wycofano również emisję banknotu o wartości 1000 USD.

Wszystkie banknoty „Bank of Canada” są prawnym środkiem płatniczym. Najnowsze wydanie banknotów z lat 2004-2005 o nominałach 20, 50 i 100 dolarów ma holograficzny pasek o falistym kształcie. Banknoty z poprzednich emisji są wycofywane.

Kanada jest drugim co do wielkości krajem na świecie.

Kanadyjska polityka pieniężna

Kanada jest 10. największą gospodarką świata i prowadzi niezależną politykę monetarną. Bank of Canada (BoC) jest podmiotem odpowiedzialnym za nadzorowanie realizacji tej polityki w sposób, który uważa za najlepiej dostosowany do sytuacji gospodarczej Kanady i celów inflacyjnych. Bank of Canada (BoC) został założony w 1935 roku, a jego siedziba główna znajduje się w Ottawie, stolicy Kanady. Rada Najwyższa jest kierowana przez radę zarządzającą, organ decyzyjny banku, który składa się z gubernatora, starszego zastępcy gubernatora i czterech zastępców gubernatorów.

Na politykę pieniężną Kanady i wartość dolara kanadyjskiego ogromny wpływ mają światowe ceny towarów. Zasoby naturalne stanowią ważną część kanadyjskiej gospodarki i z tego powodu jej waluta ma tendencję do wahań w zależności od światowych cen towarów.

Historia dolara kanadyjskiego CAD

Po odkryciu Kanady w 1497 roku przez włoskiego żeglarza Giovanniego Cabota, pływającego pod angielską flagą, Hiszpanie przybyli na jej terytorium w poszukiwaniu złota. Z czasem Brytyjczycy dołączyli do kolonizacji tej części Ameryki. Monety angielskie, francuskie, hiszpańskie, portugalskie i południowoamerykańskie były w obiegu przez pierwsze kilka wieków kolonizacji kanadyjskiej. Francja do połowy XVIII wieku wybijała osobne monety dla części własnego terytorium.

Waluta Kanady

Pierwsze dolary kanadyjskie zostały wprowadzone do obiegu przez Bank of Monteral w 1817 r. i były używane w Górnej Kanadzie i Quebecu. Dolar kanadyjski był wzorowany na walucie amerykańskiej. Prowincje kanadyjsko-atlantyckie pozostały jednak przy brytyjskiej walucie, która z czasem również została tam wyparta. Od 1 stycznia 1858 r. Przyjęli dolara kanadyjskiego jako oficjalną walutę i zaczęli emitować pieniądze w tym samym roku. Nowy dolar kanadyjski zastąpił wszystkie inne pieniądze wcześniej dostępne w Kanadzie ustawą o jednolitej walucie, przyjętą przez rząd Konfederacji Kanady w 1871 roku.

Do 1854 r. Dolar kanadyjski miał tylko częściowe pokrycie złotem. Od tego roku zyskał pełne pokrycie. Pieniądz papierowy można wymienić na złoto bez ograniczeń. Parytet dolara kanadyjskiego został ustalony jako ekwiwalent dolara amerykańskiego. Za jeden funt brytyjski zapłacono 4,8666 USD. Przez cały okres pokrycia dolara złotem jego kurs walutowy względem innych walut pozostawał stabilny. Nieznaczne wahania były spowodowane niewielkimi różnicami w cenie złota na lokalnych giełdach.

Dolar kanadyjski zrezygnował z utrzymywania pokrycia złotem w 1914 r. Ze względu na sytuację wojenną w Europie. Pełne pokrycie zostało na krótko przywrócone w latach 1926–1931, po czym zostało ponownie porzucone z powodu wielkiego kryzysu lat 30. XX wieku, który nigdy nie powrócił do złota.

Problemy gospodarcze związane z wielkim kryzysem, a zwłaszcza seria bankructw dużych banków, które miały prawo emitować pieniądze, skłoniły rząd Kanady do zreformowania systemu monetarnego, który doprowadził do powstania Banku Kanady, który był tylko jeden, aby uzyskać prawo do wydania. Bank został utworzony na mocy ustawy Bank of Canada 3 lipca 1934 r. I zaczął działać skutecznie 11 marca 1935 r. Tego samego dnia wszystkie stare banknoty w obiegu zostały zastąpione jednolitym dolarem kanadyjskim. Konsekwencją odejścia od pokrycia złota złotem było utworzenie funduszu stabilizacyjnego na mocy ustawy o funduszu giełdowym, która weszła w życie 15 sierpnia 1939 r. Jednocześnie, w związku z wybuchem II wojny światowej, wymienialność waluta została zawieszona i wprowadzono sztywny kurs walutowy. Został porzucony w 1951 r. W 1947 r. Dolar został ponownie wyceniony na równi z jego wartością w stosunku do dolara amerykańskiego, aw 1949 r. Dewaluacja, która ustaliła kurs dolara amerykańskiego na 1,1 dolara kanadyjskiego (za 10 USD zapłacono 11 USD). Następujący problem z utrzymaniem stałego kursu dolara kanadyjskiego skłonił rząd kanadyjski do przywrócenia zmiennego kursu walutowego w 1951 r. Stały kurs walutowy został przywrócony w latach 1962–70. Ostateczny uwolniony dolar pozostaje taki do dziś. W 1976 r. Dolar kanadyjski na rynku walutowym osiągnął maksymalną wartość 1,03 USD. Od tego czasu dolar kanadyjski stale spada. W 1979 r. Spadł do 0,87 USD. W 1986 r. Osiągnął 0,6913 USD i wzrósł do 0,87 pod koniec lat osiemdziesiątych. W latach dziewięćdziesiątych nastąpił dalszy spadek wartości waluty, osiągając historyczne minimum 0,6311 27 sierpnia 1998 r. W wyniku interwencji banku centralnego możliwe było podniesienie wartości waluty do akceptowalnego poziomu zakres od 0,65 do 0,7 USD.

W 2004 r. Wartość kanadyjskiej waluty w stosunku do dolara amerykańskiego wzrosła, osiągając 83 centy w listopadzie. Według niektórych analityków wartość dolara kanadyjskiego może ponownie dogonić amerykańskiego.

Pierwsze banknoty „Bank of Canada” pojawiły się w 1935 r. W dwóch wersjach językowych – angielskiej i francuskiej, aw 1937 r. W wersji dwujęzycznej. Kolejna emisja banknotów została zainicjowana w 1986 r. Motywem stały się ptaki z tyłu banknotów.